MENNO VON BRUCKEN FOCK

CD

WE ARE BREAKING THE CHAINS

Kindermisbruik is een naar fenomeen waar vrijwel iedereen een vieze smaak van in de mond krijgt. En terecht! Kristoffer Gildenlöw (Kayak, ex-Pain Of Salvation) heeft het niet bij gedachten en mijmeringen alleen gelaten, maar hij heeft uit het hele land bevriende muzikanten opgetrommeld om hem te helpen op muzikale wijze een gezamenlijk standpunt in te nemen tegen kindermisbruik.

RUN WITH THE PACK

Het Noorse rockicoon Issa (Isabell Øversveen) brengt met Run With The Pack alweer haar vijfde album uit, zij het met een heel andere band dan op voorgaande albums. Dit keer werkte ze samen met twee kanjers, te weten toetsenist Alessandro Del Vecchio (toetsen, Jorn, Sunstorm, Place Vendome) − tevens de man die tekende voor de productie − en niemand minder dan gitarist Simone Mularoni (DGM).

ONE OF A KIND

One Of A Kind, het nieuwe soloalbum van Don Airey, is klaar en hij hoopt daarmee de hardrockscene te verblijden. Het is inmiddels zijn zesde album, maar daarbij moet worden aangetekend dat het jazzalbum Going Home (2016) niet in het rijtje K2 - Tales Of Triumph And Tragedy (1988), A Light In The Sky (2008), All Out (2011), Keyed Up (2014) en de nieuwe cd thuis hoort.

NIVALIS

Ook in IJsland wordt mooie muziek gemaakt, maar dat wisten we al van bands als Todmobile en Sigúr Ros. Nivalis is het vierde album van Árstíđir, dat seizoenen betekent. Het trio bestaat uit Daniel Auðunsson (gitaar, zang), Gunnar Már Jakobsson (bariton-gitaar, zang) en Ragnar Ólafsson (keyboards, zang). Nivalis is pas het eerste album dat ik voor mijn website bespreek en dat lijkt me een gemiste kans voor de eerste drie albums.

THE OFFERING

Ook Canada beschikt over uitstekende muzikanten en ook daar is progressieve metal een geliefde muziekstijl. Dat bewijst Borealis uit Orangeville (Ontario) met The Offering, het vijfde studioalbum in het al meer dan tienjarig bestaan. De twaalf nieuwe composities klokken samen een dik uur hoogstaande ‘zware jongens muziek’ in de stijl van bands als Evergrey, Kamelot en Nocturnal Rites.

EARTHRAGE

De Zweedse band W.E.T. bestaat uit gitarist Robert Säll (de W van Work Of Art), zanger Erik Mårtensson (de E van Eclipse), zanger Jeff Scott Soto (de T van Talisman), gitarist Magnus Henriksson (Eclipse) en drummer Robban Bäck. Earthrage is alweer het derde studioalbum van dit gezelschap dat volgend jaar zijn tienjarig jubileum hoopt te vieren. Het mag als bekend worden verondersteld dat Frontiers Records het AOR- en hardrocklabel bij uitstek is.

HADAL SHERPA

Het gelijknamige debuutalbum van het in 2013 opgerichte Finse kwartet Hadal Sherpa, bevat bijna zeventig minuten instrumentale muziek verdeeld over acht composities. Een muzikale uitdaging zou je zeggen. Dat bleek het ook wel te zijn al voelde ik bij Marracech de behoefte had om die al na een minuutje af te breken, want een tikje te drammerig en te neurotisch. Je zou verwachten dat de spannende solo’s je om de oren vliegen en dat er talloze venijnige duels tussen gitaren en keyboards worden uitgevochten. Niets bleek echter minder waar.

FOREIGNER

De Britse gitarist Mick Jones zat tot 1974 in de band Spooky Tooth maar toen ook aan zijn avontuur als lid van de Amerikaanse Leslie West Band in 1976 onverwachts eindigde, werd Jones gestimuleerd door Bud Prager om zelf een band te formeren. Prager, labelbaas van Phantom Records, zou later ruim zeventien jaar manager van Foreigner zijn. Een ontmoeting met toetsenist Al Greenwood in New York werd gevolgd door eentje met zijn landgenoot Ian McDonald (ex-King Crimson). Zij rekruteerden bassist Ed Gagliardi.

AURI

Na de zoveelste megatournee is het even stil rond de Finse gothicband Nightwish. Tijd om bij te komen, maar ook tijd voor nieuwe activiteiten, zo blijkt uit dit album. Dat Tuomas Holopainen en Troy Donockley het uitstekend met elkaar kunnen vinden, was al duidelijk. Die samenwerking gaat een stap verder nu het duo de medewerking vroeg van de partner van Holopainen, de in Finland zeer succesvolle zangeres Johanna Kurkela. Dit trio komt met elf semi-akoestische liedjes die heel veel duidelijk maken.

...AND THE CAGE CRUMBLES IN THE FINAL SCENE

De uit Zweden afkomstige band Structural Disorder presenteert na een korte pauze van een jaar de opvolger van Distance (2016). De zeven composities op ...And The Cage Crumbles In The Final Scene, waarvan twee met een tijdsduur van meer dan tien minuten, zijn samen goed voor een kleine vijftig minuten zware metalen. De opening is nog subtiel en melodieus, maar dan komen de dubbele basdrums, de oerwoudgeluiden en de dreunende riffs.

Pagina's