
In 1974 zorgden Edgar Froese, Christopher Franke en Peter Baumann voor een aangename verrassing in de muziekwereld met het album Phaedra. Daarop was voor het eerst de Moog-synthesizer te horen, ladingen sequencers en duidelijk meer melodielijnen dan op de voorgaande albums. De charme van toen was dat de destijds nog niet uitontwikkelde analoge circuits van de Moog wel eens wilde ‘zweven’ en dus niet altijd strak in de maat klonken. Bovendien waren de heren niet vies van een experiment. Bepaalde passages werden ter plekke gecreëerd zonder noten of demo’s. Vijfendertig jaar na dato was er al eens een Phaedra Revisited. Om de pioniers van de elektronische muziek (EM) te eren, gaf de huidige bezetting van Tangerine Dream, te weten Thorsten Quaeschning, Hoshiko Yamane en Paul Frick vijftig jaar na dato een concert in de fameuze Barbican in Londen. Deze registratie wordt nu uitgebracht als dubbel-cd en 3-lp. De periode van composities met een kop, een staart en herkenbare melodieën moest toen nog komen, maar Phaedra stond aan de basis van wat uiteindelijk een zeer grote stroming in de muziekwereld zou worden. De tijdsduur van de originele lp duurde nog geen 38 minuten, terwijl deze versie bijna tweeënhalf uur duurt. Daarbij komen ook stukken uit de latere periode aan bod, zoals Dolphin Dance, het schitterende Logos en White Eagle. Van het originele Phaedra is niet alles even herkenbaar, maar het geluid klinkt fris, de sequencers klinken strak en de toevoeging van de viool geeft de muziek toch wel een ander cachet, al zijn de bijdragen van Yamane niet steeds even duidelijk. Het harde applaus tussen sommige nummers had echter wat mij betreft wel wat minder schel gemogen. Na Phaedra hoor je nog een dik uur moderne EM. Het drietal brengt uitstekende uitvoeringen van nummers uit vervlogen tijden met hernieuwd elan, maar ook recente nummers, zoals Continuum. Tangerine Dream bracht in zijn lange bestaan meer dan honderd albums uit en deze liveregistratie laat horen waarom de band nog steeds relevant is.