CD

Ook in Frankrijk is er leven na Ange, Nemo en Lazuli. Dat bewijst de groep Homme, die met dit debuut de progfans hoopt te bekoren. De belangrijkste man in dit kwartet is Christophe Massol, componist, zanger en bassist. De twee gitaristen gebruiken hun instrumenten zodanig, dat de muziek prettig en vol klinkt al worden de toetsen naar mijn smaak wel gemist. Naast gewone zang, uiteraard in het Frans, zijn er ook stukken gesproken tekst, die soms tegen het emotioneel schreeuwerige aanleunen.

De van origine uit Nieuw-Zeeland afkomstige James Donaldson, is de spil van het Londense kwartet Temples On Mars. De band presenteert met The Last Ship het tweede volledige album, de opvolger van het niet op deze website gerecenseerde gelijknamige debuutalbum uit 2018. De tien tracks, die samen krap vijftig minuten duren, zijn grotendeels geconcipieerd en opgenomen tijdens de coronapandemie. Dat is de reden dat op een aantal nummers de gerenommeerde sessiedrummer Josh Freese de stokken hanteert.

Primordial Reverie, het debuutalbum van Cepheidae Variable, is verdeeld over negen tracks inclusief drie nummers van rond de tien minuten. Achter de wat vreemde bandnaam gaat de Canadese gitaartvirtuoos Ryan Koepke schuil. Op de cd zijn invloeden te horen van Dream Theater en Haken, maar ook namen als Intervals, Wintersun en Caligula’s Horse worden op ’s mans website aangehaald als inspiratiebronnen.

De spil in de Franse groep Esthesis is Aurélien Goude, die zowel de muziek als de teksten schrijft. Daarnaast is hij de zanger en de toetsenist van de band. In 2020 bracht Esthesis The Awakening uit en in 2022 Watching Worlds Collide. Out Of Step is het derde album dat negen stukken telt met een totale tijdsduur van zo’n 48 minuten. Twee kortere tracks met alleen percussie en toetsen, zijn  eigenlijk slechts tussendoortjes.

Het tweede studioalbum van Squeaky Feet, bestaande uit onder anderen alumni van het Berklee College Of Music uit Denver, Colorado (VS), is de opvolger van debuutalbum Cause For Alarm. Dat album scoorde een ‘vette krent’ in iO Pages, hét tijdschrift voor progressieve rock. Met negen nummers en een totale lengte van rond de 65 minuten is er opnieuw veel te beleven op Overview Effect. De cd bevat veel muzikale hoogstandjes. In de twee langere stukken, waaronder het titelstuk, laten de heren horen wat ze muzikaal in hun mars hebben en dat is veel, heel veel.

Componist Miguel Kertsman is van Braziliaanse afkomst, maar hij woont al geruime tijd in New York. Kertsman is van vele markten thuis: zijn album Paradoxes gaat meer richting progrock, maar hij is ook bekend in jazzrockkringen en hij schrijft werken in het klassieke muziekgenre, evenals muziek voor games en film. Paradoxes, zo vermeldt de begeleidende informatie, zou vooral interessant zijn voor liefhebbers van Yes, Pink Floyd en Gentle Giant.

Het Poolse gezelschap Pinn Dropp werd opgericht door gitarist Piotr Syma. Van het oorspronkelijke trio is alleen zanger-multi-instrumentalist Mateusz Jagiełło (Matt J.) over. Inmiddels heeft de band een andere drummer en ook een bassist en een toetsenman zijn toegetreden, van wie de laatste op het tweede album For The Love Of Drama gelukkig behoorlijk wat mogelijkheden krijgt om zijn kunnen te laten horen. Overigens dateert het vorige album Perfectly Flawed uit 2019, dat overigens niet op deze website werd besproken.

Het Australische project Seims rond multi-instrumentalist Simeon Bartholomew uit Sydney, brengt met V inderdaad het vijfde album uit, van wie niet eerder een album op deze website is besproken. De negen tracks zijn goed voor een kleine veertig minuten gecompliceerde muziek die het dichtst in de buurt van progmetal komt. Veel echo’s, drukke drumpartijen en soms wel erg veel massieve herrie, maar ook ter afwisseling vrijwel geheel akoestische stukjes, zoals in Abandonment Is Expected.

Het kwartet Phaeton uit British Columbia (Canada) bestaat uit vier gelouterde muzikanten die met Neurogenesis het derde album uitbrengen sinds de oprichting in 2017. De twee eerder uitgebrachte albums Phaeton (2018) en Between Two Worlds (2023) zijn niet besproken op deze website. Neurogenesis bestaat uit zeven tracks die samen nog geen veertig minuten klokken, dus de prijs voor het langste album aller tijden gaan deze heren niet winnen.