LP (vinyl)

In de prachtige klaphoes bevinden zich twee bijna doorzichtige, groene lp’s met daarop muziek met een verbluffend heldere geluidskwaliteit. Het in iO62 besproken album Remagine (2005) van After Forever, dat toen een ‘vette krent’ kreeg, betekende een geleidelijke overgang van gothicmetal naar de bijna symfonische female fronted powermetal.

Na The Phantom Agony, het debuutalbum van Epica, brengt Transmission ruim tien jaar na de eerste uitgave in 2005, nu ook Consign To Oblivion, het tweede album van de band uit. Liveklassiekers als The Last Crusade zijn fantastische composities en de elementen uit de filmmuziek zijn heel duidelijk te horen. Voormalig Kamelot-zanger Roy Khan draagt als gastzanger zijn steentje bij.

Transmission biedt de vinylliefhebber – uiteraard op rood vinyl − een prachtig document in de vorm van een dubbel-lp, namelijk The Phantom Agony, het debuutalbum van Epica aangevuld met enkele extra’s: twee singles, een pianoversie van Feint en een orkestrale versie van Veniality. Evenals bij de eerste cd van After Forever is goed te horen hoe de toen nog piepjonge Simone Simons zocht naar het juiste stemgeluid en vreselijk haar best deed om als een mezzosopraan te zingen.

De lp Lady Lake (1972) van het Britse Gnidrolog gold lange tijd als een collector’s item. Nu is dit album heruitgebracht met een sublieme kwaliteit. Echte prog is het naar mijn mening niet vanwege het feit dat de gebruikelijke toetsen zo goed als ontbreken en bovendien zijn er amper invloeden uit de klassieke muziek te horen. Wel zou je de niet alledaagse instrumentatie met gitaren, bas, drums en diverse blaasinstrumenten, de lange instrumentale passages en de eigenzinnige composities progressief kunnen noemen.

In 1994 kwam Talk uit, de derde en laatste langspeler van Yes, in de commercieel zo succesvolle bezetting van Chris Squire, Trevor Rabin, Alan White, Jon Anderson en Tony Kaye. Speelde Rabin als componist al een grote rol op voorgaande albums, voor Talk werkte hij dagelijks zo’n vijftien uur in de studio als producer om alles digitaal op te nemen. Dat was toentertijd zeer innovatief.

Het kon niet uitblijven: een uitgebreide, geremasterde versie van het debuutalbum van Yes (1969). Natuurlijk in een schitterende, keurig verzorgde klaphoes op vinyl van een mooie, zware kwaliteit.

Eindelijk is-tie er dan: Endless Forms Most Beautiful, het eerste studioalbum van de Finse gothicmetalgrootmacht Nightwish met zangeres Floor Jansen (ex-After Forever). Vorig jaar kregen we al een voorproefje van deze cd in de vorm van de buitengewoon overtuigende live-dvd van het optreden tijdens Wacken Open-Air 2013.

De Amerikaanse progband Kansas was veel meer dan de hitsingle Dust In The Wind bij de argeloze luisteraar doet vermoeden. Het album Leftoverture (1976) staat in mijn persoonlijke top tien aller tijden. De openingstrack Carry On Wayward Son was een succesvolle single en de uitmuntende wisselwerking tussen gitarist Kerry Livgren en toetsenist-zanger Steve Walsh stuwde het sextet naar grote hoogte.

In mijn speurtocht naar juweeltjes uit de jaren zeventig stuit ik soms op aangename verrassingen. Dit album van het uit Bochum, Duitsland afkomstige gezelschap Faithful Breath is er daar beslist één van. De band kende vele bezettingen en veranderde qua stijl van psychedelische rock, via prog naar hardrock. Fading Beauty uit 1974 is met twee lange tracks het ultieme progalbum van de groep.