MENNO VON BRUCKEN FOCK

YES

YES
YES
Ahoy, Rotterdam
dinsdag, juni 24, 2003
FULL CIRCLE

De laatste jaren kunnen we in Nederland met regelmaat getuige zijn van het feit dat YES (al ruim 35 jaar aktief!) nog steeds springlevend is en in staat om AHOY goed te vullen. Alhoewel de gemiddelde leeftijd van het publiek zeker richting eind dertig ging, bewees de aanwezigheid van een groot aantal jongeren dat YES zeer zeker niet alleen de veertig plussers aanspreekt.

De band, die tot de grondleggers van de symfonische muziek mag worden gerekend, stond op het podium in de door velen als meest aansprekend beschouwde bezetting: Jon Anderson (zang, akoestische gitaar, percussie), Steve Howe (gitaren), Chris Squire (bas), Alan White (slagwerk) en -jawel- Rick Wakeman op keyboards. Het lijkt wel of de heren van het bestaan van het Arrow Classic Rock festival af wisten, want met uitzondering van 2 nummers van Magnification (hun laatste oeuvre) werd uitsluitend werk uit de zeventiger jaren gespeeld. Daarmee is de omschrijving Full Circle tour dan ook waarschijnlijk meer op de bezetting gestoeld dan op een muzikale reis door de YES-YEARS. Met het bekende Roger Dean logo als achtergrond en een smaakvolle maar niet spectaculaire lichtshow werd het succesvolle album FRAGILE vrijwel integraal gespeeld. De enige dissonant was voor mijn gevoel de close-harmony zang van Howe die regelmatig tegen het valse aan zat. Jon Anderson (veel vaker zijn -apart model- akoestische gitaar hanterend dan in vroeger dagen) bleek nog altijd uitstekend bij stem terwijl White, wellicht niet zo briljant als Bruford maar toch zeker van grote klasse, oerdegelijk mepte. Chris Squire is nog steeds een gangmaker en stal natuurlijk de show met zijn triple-neck instrument. Een fragiele Howe, wat stijfjes, speelde uiterst geconcentreerd en goed. Dit kwartet werd aangevuld door een Wakeman die de tand des tijds kennelijk niet voelt. De toetsentovenaar gaf overduidelijk zijn visitekaartje af, niet alleen tijdens zijn solo maar ook bij de schitterende arrangementen van Magnification en In The Presence Of. Tijdens de solo's, Anderson met Show Me, Squire met The Fish, Howe met o.a. The Clap en Wakeman met zijn (inmiddels prive al meer dan) Six Wives, bewezen de heren ook nieuwe elementen te hebben geïncorporeerd hetgeen zeker een meerwaarde betekende alsmede een onderstreping van hun klasse. Behalve FRAGILE werden gespeeld Siberian Khatru (de opening na de klassieke Firebird Suite intro), Don't Kill the Whale, And You And I, Awaken en I've Seen All Good People. Ondanks de nadrukkelijke roep van het publiek bleef het bij twee toegiften en dus een ruime twee uur ''hoge school symfo''.

Al had ik persoonlijk wat verrassingen zoals nummers van hun eerste albums, nieuwe arrangementen op stukken van Relayer of Drama of werk van Keys to Ascension wel erg gewaardeerd, dat neemt niet weg dat dit puike concert (ook qua geluid overigens!) als zodanig de boeken in kan gaan. En wij, als liefhebbers van symfonische muziek, kunnen alleen maar hopen dat deze Full Circle geen eindstation is!