MENNO VON BRUCKEN FOCK

BOSPOP FESTIVAL 2+3-07-2005

IRON MAIDEN - BOSPOP 2005
BOSPOP FESTIVAL 25 JAAR
Sportpark Boshoven, Weert
zaterdag, juli 2, 2005
25 jaar Bospop

25 jaar BOSPOP, dat moest gevierd worden! Een keur van eersteklas artiesten was gecontracteerd om dit vijfde lustrum op te luisteren.

Een zeer gevarieerd programma met op zaterdag in de tent respectievelijk Cannery Row, Vido, The Sheer, Last Supper, Hayseed Dixie en een bomvolle tent met de Dijk.

Op het hoofdpodium opende V-Male, gevolgd door een geëngageerd spelende PeterShow Me The WayFrampton (zie foto) en zijn band. De routinier verraste vriend en vijand met een puike set en liet horen dat hij zowel zang als gitaarspelen nog niet verleerd was!

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarop was er een jazzrock georiënteerd optreden met veel onnavolgbaar gitaargefreak van Steve Lukather en zijn band.

 

Een aanstekelijke en oerdegelijk show van Uriah Heep met nummers als July Morning, Gypsy, Look At Yourself, Lady In Black, Sunrise, Cry Freedom en Easy Livin’ steevast teruggrijpend naar de glorietijd van de jaren zeventig. Ook de nieuwe klassieker Between Two Worlds stond echter als een huis en zanger/frontman Bernie Shaw blijft gewoon keigoed zingen!
 

 

 

 

Volgende grootheid op dit podium was Marillion. Eigenzinnig als ze zijn was de setlist verrassend te noemen en ondanks de hinderlijk zoemtoon zo hier en daar kwamen de nodige Marbles-tracks voorbij maar ook een uitstekend gebrachte versies van Man Of A Thousand Faces, Cover My Eyes en vooral het wonderschone Easter: geen festivalband? Vergeet het maar, Trevawas, Rothery, Kelly, Mosley en Hogarth (die het niet kon laten de steigers in te klimmen) brachten hun boodschap uitermate goed over en kregen daarvoor een dito respons. Verrassend goed was voor mij het optreden van Roger Hodgson die naast een fluweelzacht nieuw nummer een bloemlezing bracht uit zijn Supertramp periode: Give A Little Bit, Take The Long Way Home, School, Hide In Your Shell, Logical Song, Dreamer, enzovoort. Zichzelf begeleidend op twaalfsnarige gitaar, vleugel en keyboard wist hij het publiek uitzonderlijk goed te vermaken. Met slecht af en toe een gastsolist (sax/mondharmonica) maakte Roger eens te meer duidelijk hoeveel invloed hij op het succes van Supertramp heeft gehad. Het slotakkoord werd verzorgd door de zanger op leeftijd Joe Cocker en uw recensent was niet de enige die voortijdig afhaakte, niet vanwege de kwaliteit als wel vanwege het type muziek.

De volgende dag was het ouderwets genieten in de toen al bomvolle tent met dé coverband van AC/DC: onze eigen Action in DC, die er een waar feest van maakten.

Terwijl SQY Rocking Team het spits afbeten op het hoofdpodium, was de volgende kraker alweer in de tent bezig: aanstekelijke country-rock à la Lynyrd Skynyrd van White Cowbell Oklahoma.
Dan op het hoofdpodium onverwacht degelijke en spetterende power-metal van Dragon Force, gevolgd door de zeer eigenzinnige folk-metal van het Duitse In Extremo: een soort Rammstein met een volksmuziekaal randje en een prachtig show compleet met vuur en vlam.

 
In de tent werden Mastodon en Overkill overgeslagen want de aandacht ging op het hoofdpodium uit naar Masterplan en Hollands Gothic Rock paradepaard Within Temptation.
Masterplan kwam niet optimaal uit de verf doordat een aantal vitale items van de band op Schiphol waren achtergebleven, des te knapper dat daar zo weinig van te bemerken was!

 

WT speelde een heerlijke publieksset en Sharon den Adel stal zoals gewoonlijk de show volledig, gaat hen zien in Amsterdam dit najaar, met After Forever als support!
Bizar, dramatisch maar ook snoeihard was My Dying Bride, ook zij hadden wat technische problemen.

Een heerlijke mix van AOR, melodieuze rock en een tikkeltje blues met Y&T, wat lijkt die Dave Menniketti toch veel op Sammy Hagar (zowel uiterlijk als qua stem)!

Nou niet direct een festivalband maar desondanks een volle bak voor Porcupine Tree. Wilson/Barbieri c.s. brachten een set enigszins vergelijkbaar met die in Amsterdam.

 

De ‘grand finale’ was voor de Britse grootmeesters in de melodieuze metal: Iron Maiden. Een waar spektakel compleet met Ed Hunter en Harris, Dickinson e.a. speelden een soort ‘best of’. Voor mij was anderhalf uur te kort maar volgende jaar een nieuw album en een nieuwe tour met een langere show.

Met name door het schitterende weer de tweede dag een uitermate geslaagd festival.