JOURNEY OF LIFE

Journey Of Life, het negentiende album van deze dokter in de geneeskunde, ligt in mijn cd-speler. Als je weet dat zijn debuutalbum My Habit, dat overigens qua stijl vergelijkbaar is met Journey Of Life, in 1991 werd uitgebracht dan is meteen duidelijk dat deze kundige doe-het-zelver geen amateur is. Integendeel. Naast het schrijven van diverse verdienstelijke naslagwerken is deze muzikant nu al zo’n 35 jaar actief in de muziekwereld. De man deed voor dit album vrijwel alles zelf en heeft zich gaandeweg ontwikkeld tot een heuse multi-instrumentalist. Daarbij maakte hij zich het bespelen van niet alledaagse instrumenten in de progrock eigen, zoals de luit, harp, cello, lyra, melodica, en zelfs traditionele Chinese instrumenten, zoals de gu zheng, dizi en pipa. Enerzijds is het natuurlijk verschrikkelijk knap om zoveel verschillende instrumenten te kunnen bespelen; anderzijds blijkt dan vaak dat van virtuoze uitspattingen geen sprake kan zijn. De kracht van de compositie moet het dan doen en gelukkig is dat op dit album heel aardig voor elkaar. Ondanks de nodige tegenslagen tijdens de opnamen, is Dr. Coenobite erin geslaagd een volwaardig album met negen tracks af te leveren, samen goed voor een ruime drie kwartier eigenzinnige progrock. Naast slagwerk, bas, gitaar en toetsen, die de kenmerken en de basis van de progressieve rockmuziek vormen, is er sprake van veel tempowisselingen met behoorlijk wat variatie en zijn er veel elementen uit de folkmuziek in de composities verwerkt. Soms doet de muziek denken aan het Engelse Gryphon, soms aan een vroege Mike Oldfield. In de titeltrack, Changes II en Final Destination wordt beperkt gezongen, maar voor het overige is Journey Of Life instrumentaal. Ik ben ervan overtuigd dat dit album in een professionele studio met een top-producer en dito geluidstechnicus toch een niveau hoger zou hebben geklonken. Desondanks is dit album een zeer verdienstelijke prestatie van deze zestiger!