MENNO VON BRUCKEN FOCK

ARROW CLASSIC ROCK FESTIVAL 2005 (10/11/12 -06- 2005)

ARROW ROCK FESTIVAL 2005
ARROW CLASSIC ROCK FESTIVAL 2005 (10/11/12-06-'05)
LICHTENVOORDE
zaterdag, juni 11, 2005
ARROW ROCK FESTIVAL 2005

In IO 59 was de line-up van dit grootse festival al te zien. Ondanks de minder goede dan voorspelde weersgesteldheid was de opkomst zeer goed te noemen. Opvallend was, dat de rock-tent eigenlijk bij alle shows zeer goed bezet was.

Thunder toonde zich een geroutineerde opwarmer met hun recht toe recht aan rock en op het hoofdpodium bewees de ‘2e generatie’ Little River Band dat de huidige line-up uitstekend op elkaar is ingespeeld, al pakt de muziek mij wat minder. Natuurlijk werd o.a. It’s A Long Way There met prima vakmanschap gebracht. Routinier Glenn Hughes (compleet met stralend kunstgebit) probeerde veelvuldig de hoge gilletjes te doen, maar dit lukte niet steeds. De Deep Purple nummers waaronder opener Stormbringer, met JJ March op gitaar, zorgden voor groot enthousiasme, Mistreated kwam wat minder goed uit de verf. De nieuwere nummers leken voor de ouderen wat minder aansprekend. Red Hot Chilli Pepper’s drummer Chad Smith flikkerde aan het eind van de show z’n drumstel omver, ook dat deed aan oude tijden denken!

Groots bleek Styx, de band die in 24 jaar niet meer in Nederland was geweest. Met Ricky Phillips en speciale gast mede-oprichter Chuck Panozzo op bas en de weergaloze Todd Sucherman op drums, speelde de band I Am The Walrus en I Don’t Need No Doctor van de nieuwe cd Big Bang Theory en voor de rest eigenlijk allemaal werk uit de jaren zeventig. De vervanger voor Dennis DeYoung, de Canadees Lawrence Gowan toonde zich een perfecte entertainer en haalde aardige fratsen in en om zijn draaiende keyboard uit.

Voort ging het in de tent met Survivor (zie onder), die ondanks het iets minder goed uitgebalanceerde geluid, toch goed voor de dag kwamen met een Jimi Jameson die nog wonderlijk goed bij stem bleek te zijn. Verder was de aanwezigheid van gitarist Frankie Sullivan uiteraard ook goed merkbaar, waardoor het authentieke geluid toch heel redelijk werd gereproduceerd.


De volgende grootmacht op het hoofdpodium was ook al zeer weinig in Nederland: Kansas.

Zonder Livgren speelt de band al een jaar of 4 onafgebroken show na show, voornamelijk in Noord Amerika. De band speelde goed en geconcentreerd maar weinig frivool.

Later zou blijken dat spanningen hieraan ten grondslag lagen. Robbie Steinhardt zou korte tijd later worden vervangen door David Ragsdale.

Natuurlijk Dust In The Wind en Carry On Wayward Son, daarnaast vooral werk uit de bloeiperiode midden zeventiger jaren. Het J.J. Cale nummer Bringing It Back kwam goed uit de verf, met ook nog een stuk Down The Road er tussen in geflanst.

Dan in de tent een act die in de beginperiode wel met Kansas werd vergeleken: Foreigner. Althans in dit geval was alleen ‘the voice of’ op het podium met een prima band. Een mengelmoes van solo-werk en gelukkig veel Foreigner-nummers, zoals Double Vision en Cold As Ice. Velen waren enthousiast, ik persoonlijk herkende de stem amper, de door het medicijn prednison opgeblazen figuur al helemaal niet meer.

Met uitstekende begeleiders achter zich, konden de oudjes Crosby, Stills & Nash bijna niet fout, al waren de stemmen van met name Steve Stills (foto) aardig omgekeerd evenredig met de buikomvang, toch pet af voor de mooiste harmonies van de vorige eeuw: Carry On!
Iets te laat begonnen maar ruimschoots goedgemaakt met een 25 minuten extra toegift: Dream Theater.

Een afgeslankte Labrie in zeer goede doen, een perfect spelend kwartet, wat mij betreft veruit de beste muzikanten van het hele festival en een setlist om van te smullen met o.a. Sacrified Sons van het fantastische laatste album Octavarium.

Dolenthousiast publiek, dus dat wordt in het najaar 2 x uitverkocht huis in Amsterdam.

 

 

De uitsmijter Meatloaf was voor uw recensent geen aansprekende act. Een goede show, dat wel en typisch Amerikaans, maar muzikaal heeft het geheel m.i. te weinig inhoud.

Al met al een prachtig evenement, waarbij het niet langer overlappen van de acts een groot winstpunt is te noemen. Bij een volgende editie wel graag iets van podia voor de fotografen in de tent, want zo’n hoog podium maakt het schieten van goeie plaatjes wel erg moeilijk! In 2006 Journey, Asia en Van Halen?