MENNO VON BRUCKEN FOCK

ARROW CLASSIC ROCK FESTIVAL 2004 11/12/13-06-2004)

ARROW ROCK FESTIVAL 2005
ARROW CLASSIC ROCK FESTIVAL 2004 (11/12/13 -06-2004)
LICHTENVOORDE
zondag, juni 13, 2004
ARROW ROCK FESTIVAL

Vorig jaar was het eendaags festival “Classic Rock” een groot succes. Nu twee dagen plus een avond en een wat gevarieerder aanbod: van metal tot symfo! Op vrijdagavond speelden eerst twee cover-bands, te weten het Duitse Brothers in Arms die op verdienstelijke wijze een bloemlezing ‘Dire Straits’ ten gehore brachten en vervolgens het Nederlandse Blaze of Glory, een heerlijk feest met hits van o.a. Kiss, AC/DC en Europe. Daarna een uur stevige hard rock van The Quill (foto), het Zweedse viertal waarvan zanger Magnus Ekwall nog op de laatste Ayreon is te horen. Afsluiter was Ronnie Montrose (zie foto) met zijn band. De legendarische gitarist van Gamma en zijn eigen “Montrose” bewees het spelen nog allerminst verleerd te zijn!!

Op zaterdag in uiterst wisselende weersomstandigheden een breed aanbod in rock en metal met als uitsmijters Alice Cooper en Judas Priest (met Rob Halford), verder o.a. een prima optreden van Y&T, maar ook Plaeto (nieuw talent uit Nederland), UFO (met Vinnie Moore in grootse vorm), Eric Burdon (jawel met Spock’s Dave Meros op bas!), the Blue Oyster Cult, Scorpions, Paul Rodgers (still All Right Now!!) wisten het publiek goed te boeien. Tot slot vonden ook The Godz ruime bijval met hun Southern Rock en kon niemand om het geweld van Motörhead heen.

Zondag was eigenlijk ‘onze’ dag. Terwijl Freek en Robbert de iO-stand bemanden zorgde ondergetekende voor foto’s en een verslag. Behalve meer dan acceptabel weer hebben de wegblijvers echt wel wat gemist. Een spetterend stuk bombast van Michael Romeo, Russell Allen en hun Symphony X openden de dag. Een stuk zoeter klonk het op het veld bij Caravan, waar het oudere werk centraal stond. Een bijzonder enthousiast publiek genoot van Saga. De Canadezen speelden hun bekendste nummers met verve en hebben aan kracht werkelijks niets ingeboet.

 

Behalve het niet stuk kunnende In-A-Gadda-D-Vida vond ik Iron Butterfly niet bovenmatig interessant. De aanwezigheid van oerleden Ron Bushy (drums - foto) en Lee Dorman (bas) konden het gemis van toetsenist/zanger/componist Doug Ingle niet goedmaken (vergelijkbaar overigens met op de zaterdag Ten Years After zonder Alvin Lee).

Volop genieten van een herboren Fish, zij het met een wat minder ‘bekende’ setlist, maar qua presentatie en stem was m’neer aardig op de goede weg terug.

Een heerlijke show van ‘ladies-veterans’ Heart, die hun grootste hits vertolkten alsof de tijd had stilgestaan: Magic Man, Wild Child, Barracuda, Alone en noem maar op. De zwaarlijvige Ann Wilson zong de sterren van de hemel en Nancy mag er als verschijning nog heel best wezen!

Goeie degelijke rock schalde over het terrein door onze eigen Golden Earring, ’s Nederlands grootste Rock-band is niet stuk te krijgen! Buitenbeentje Fripp maakte het zichzelf en het publiek moeilijk door vrijwel onzichtbaar een keur van ‘niet gitaar’geluiden uit zijn snaarinstrument te toveren, alvorens het ambient-gebeuren overging in wat herkenbaarders.

Maar ouderwets gezellig werd het met de briljante Steve Vai en gast Tony MacAlpine en een evenzeer subliem spelende Joe Satriani. Temidden van de swingende stukken van G3 kwam warempel In The Court Of The Crimson King ook nog even voorbij. Dramatiek ten top bij een oerdegelijk spelend Queensrÿche dat een integrale uitvoering presenteerde van Operation Mindcrime.

Ons aller Yes mocht zorgen voor een waardige afsluiting en dat deed het vijftal overtuigend. Dit keer meer beweging bij een ook nog beter zingende Howe en een aansprekende setlist met als verrassingen Sweet Dreams, Rhythm Of Love en Owner Of A Lonely Heart (laatste twee aardig maar Howe blijft Howe en dus geen Rabin). Daarnaast o.a. I’ve Seen All Good people, Roundabout, And You And I en Long Distance Runaround, als opener Going For The One en als uitsmijter Starship Trooper. Helaas een sober décor maar een alleszins memorabel concert.

Rest mij te zeggen dat de organisatie prima was, al hadden de fotografen in ‘de tent’ het moeilijk om fatsoenlijke plaatjes te schieten vanwege de hoogte van het podium. Volgend jaar graag weer zo’n festival!!