MENNO VON BRUCKEN FOCK

Metropool

AFTER FOREVER
AFTER FOREVER
METROPOOL, HENGELO
vrijdag, december 7, 2001
DECIPHER

Wat doe je op een wat sombere winteravond als symfo-liefhebber van gevorderde leeftijd als je ‘ns naar een wat pittiger concert wilt, liefst niet te ver uit de buurt en je wilt je blik verruimen? Juist ja, dan ga je dus bijvoorbeeld naar Hengelo als je uit Almelo komt en je bent nieuwsgierig wat een band als After Forever er live van terecht brengt, zeker na het uitkomen van het ruimschoots de hemel in geprezen ‘Decipher”, het vervolg op debuut ‘Prison of Desire’.
Na een heftig maar zeker niet onverdienstelijk ‘metal’ voorprogramma We, the Gods was het al laat in de avond toen After Forever het podium betrad.

Ik had dit gezelschap al eerder op Bospop aan het werk gezien, toen als opener, gevolgd door ‘stalgenoot’ Within Temptation en had toen een positieve indruk bij mij achtergelaten.
Vanavond bestond de set (inclusief 2 korte toegiften) uit ‘slechts’ anderhalf uur en werden uiteraard vele stukken van ‘Decipher’ gespeeld zoals Monolith, Pledge 1 & 2, Emphasis, Estranged, Wings of Illusion, Intrinsic, The Key en Beyond Me. De overige stukken kwamen van ‘Prison of Desire’. Zoals te verachten viel, een stevig stukje muziek, melodieus, maar wel heavy gitaarwerk en onopvallende orkestrale bijdragen van toetsenist Jack Driessen, verder een goedgemutste en -wat belangrijker was- een prima zingende Floor Jansen.
Deze jongedame beschikt over een prachtige sopraanstem en met haar uitstraling bereikte ze de redelijk goed gevulde zaal (zaaltje!) met groot gemak. Ook de beide heren gitaristen (samen met Floor verantwoordelijk voor de meeste composities) speelden hun partijen strak, maar voor mijn gevoel miste er toch wat: je hebt het gevoel dat de jongens hun instrument prima beheersen maar krijgen of nemen bewust onvoldoende ruimte. Alles staat bij After Forever in het teken van ‘de stem’ en het orkestrale totaal-geluid. De composities, de variatie en de meer ‘geschoolde’ teksten compenseren echter veel.

Conclusie: een niet al te lang maar degelijk optreden van een redelijk goede geluidskwaliteit van een band met potentie. Kanttekening mijnerzijds is wel dan het orkestrale ‘totaal-geluid’ wel het risico van verveling in zich draagt. Naar mijn smaak zou af en toe een uitstapje of een lekkere solo niet misstaan en zeker aan de gebodene kwaliteit nog iets kunnen toevoegen.