MENNO VON BRUCKEN FOCK

ARROW ROCK FESTIVAL, 06-08-2006

ARROW ROCK FESTIVAL
ARROW ROCK FESTIVAL
Lichtenvoorde
donderdag, juni 8, 2006
ARROW ROCK FESTIVAL

Als er in Nederland al op grote schaal prog/symfo/aor wordt gepresenteerd, dan is het wel op dit festival. Een zonovergoten Lichtenvoorde kende vele toppers (van weleer), maar de kunstgebitten en de (sterk) versleten stemmen bepaalden toch voor een deel het beeld en geluid.

De donderdagavond werd geopend door de bekende support act SQY, vervolgens de Belgen Clearwater met een stel heerlijke meezingers van John Fogerty c.s., opnieuw vlekkeloze uitvoeringen van o.a. Blowin’ Free en The King Will Come van routiniers Wishbone Ash en als uitsmijter in de inmiddels goed volle tent, de bekende Nederlandse bluesrock band Bintangs.

Oudgediende Kraayenveld raspte als een roestige deur maar het publiek onthaalde de nu al ruim 45 jaar bestaande formatie met veel enthousiasme.

De vrijdag stond in teken van de Classic Rock: bands als Blackfoot, Ted Nugent, George Thorogood, Status Quo (nog immer gevieren het podium over flanerend en elkanders instrumenten bespelend), de van de Babys en Bad English bekende John Waite en Whitesnake met een niet echt goed zingende David Coverdale (maar wel eventjes “Adje” VANDENBERG op het toneel!) gaven acte de presence.

De bands die er voor mij uitsprongen waren Uriah Heep, een vlekkeloze set die nog steeds vol enthousiasme werd gebracht en de hoofdact Deep Purple die ondanks een matig zingende Ian Gillan toch een prima prestatie neerzette en als gast Neal Schon (Journey) mee liet spelen op Smoke On The Water.

Het absolute hoogtepunt voor mij was Journey. Na 28 jaar terug in Nederland speelde de band louter topnummers en met Perry kloon Steve Augeri klonken al die nummers werkelijk perfect al deed drummer Deen Castronovo er nog een schepje bovenop door Mother, Father zo mogelijk nog beter te zingen dan Steve Perry het dertig jaar geleden ooit deed. De heren Ross Valory, Jonathan Cain en Neal Schon speelden zoals alleen topmuzikanten dat kunnen.

Op de even zonnige tweede dag kwamen ‘onze’ bands in actie: Riverside in de tent, dat nooit eerder voor zo’n groot publiek speelde, met een goed debuut. Vervolgens een wat psychedelische set van Porcupine Tree, dat nu niet direct een interactie met het publiek aanging. De 61 jarige Ray Davies (ex-Kinks) was voor mij een brug te ver terwijl Pavlov’s Dog met de familie Surkamp aan het roer, een meeslepende set speelde en kennelijk waren er toch velen die het werk kenden. David’s aparte stemgeluid snerpt iets minder hoog dan toen, maar toch nog heel indrukwekkend en de band komt zowaar met een nieuw album! Def Leppard teerde op routine en zanger Joe Elliott bewees eens te meer dat zijn ooit zo machtige stemgeluid nooit meer terug zal komen. Ook voor de freile Ronnie James Dio worden de hogere nootjes wat moeilijker maar ’s mans uitstraling en de Sabbath en Holy Diver nummers maakten veel goed. Queensrÿche presenteerde een leuke show met veel theatrale elementen. Met een behoorlijk afgeslankte Pamela Moore, ontving de band met een uitstekend zingende Geoff Tate met name een geweldige respons op Mindcrime I, en evenzo vrolijk wat minder bijval voor deel II.

Onbetwist hoogtepunt van de avond was ex-Pink Floyd bassist Roger Waters.
 
Met mensen als Fairweather-Low, Dave Kilminster, Snowy White, zoon Harry Waters en zangeressen PP Arnold en Kate Kissoon kon zo’n avond ook niet stuk. Een ode aan Syd Barrett middels het uit 1968 afkomstige Set The Controls For The Heart Of The Sun, o.a. stukken van Animals, The Wall, Wish You Were Here en The Final Cut vergezeld van prachtige lichtbeelden op de twee grote schermen naast het podium en één achter de muzikanten, kwamen voorbij.

Een overvliegende ruimtevaarder, spectaculair vuurwerk vooraan op het podium en uit een rad boven het podium en louter klassiekers waaronder integraal Dark Side Of The Moon, brachten de ca 28.000 toehoorders in extase, mede ook dankzij de knallende quadrofonische installatie. Een onvergetelijke avond die na het wat ingetogen concert van David Gilmour in Amsterdam er geen twijfel over laat bestaan dat Waters wel degelijk het belangrijkste brein achter Pink Floyd is geweest.

Een gouden greep van de organisatie die hopelijk weer een zo aansprekend programma in 2007 zal weten neer te zetten. Graag acts als Kansas, Styx, ASIA, Van Halen en Peter Gabriel!!