MENNO VON BRUCKEN FOCK

ARENA

ARENA (support Pendragon akoestisch)
ARENA (support Pendragon akoestisch)
Lucky te Rijssen
zaterdag, april 5, 2003

Met de cd Contagion een paar maanden uit en een nieuwe EP op komst deed Arena tijdens haar Europese tour een aantal concerten in Nederland met in het voorprogramma Nick Barett en Pete Gee van Pendragon die een half uurtje akoestische muziek uit het rijke Pendragon repertoir brachten (And We’ll Go Hunting Deer, Paintbox, The King Of The Castle part 2, Dark Summer’s Day, The Voyager en de Beatles-cover All You Need Is Love). Met name Dark Summer’s Day (mijn toenmalige kennismaking met Pendragon 19 jaar geleden!) vond ik sterk.

Even wisselen en goed half negen (!) klonken de eerste Contagion-klanken al op een zeer beschaafd volume mag ik wel zeggen. In tegenstelling tot de toezegging tijdens het recente interview werd jammer genoeg Contagion niet in zijn geheel gespeeld: On The Box, Tsunami en het prachtige Mea Culpa ontbraken, maar daarentegen wel een bloemlezing uit het andere repertoir: Serenity, Chosen, Double Vision, The Hanging Tree, Breathe, The Butterfly Man, Enemy Without, Solomon, Jericho, Crying VII en Crack in the Ice. Zanger Rob Sowden bediende zich van diverse attributen om zijn theatrale uitstraling nog meer te accentueren, John Mitchell, zoals gewoonlijk blootsvoets, speelde zijn partijen indrukwekkend en ook Ian Salmon (helaas zonder naar verluid defecte Rickenbacker) speelde vlekkeloos, zelfs toen zijn draagriem brak, kon het hem ’t doorspelen niet beletten! Clive (moet toch op z’n gewicht gaan letten!) was als vanouds natuurlijk weer heerlijk bezig met de ene vette orkestratie na de andere, afgewisseld met krachtig solowerk en Mick Pointer, volgens velen geen geweldige drummer, kon bij mij geen kwaad doen, sober maar strak en gedoseerd drumwerk. Rob Sowden kan duidelijk beter uit de voeten met het nieuwere materiaal, dat meer op zijn bereik lijkt te zijn aangepast, want voortdurend hoog blijft voor hem lastig. In elk geval is duidelijk dat Arena nog steeds groeit en ook hun laatste troef live moeiteloos neer zet. Ik hoop dat ze zo doorgaan en dat vele bands (lees geluidstechnici) een voorbeeld nemen aan dit concert: een goed uitgebalanceerd, mooi en vol geluid hoeft niet (kei)hard te zijn!!
 
Overigens ben ik van mijn leven nog niet naar een rock-concert (met support act nota bene) geweest wat al om 22.15 uur was afgelopen, maar ook dat beviel me helemaal niet slecht: op tijd thuis is ook wel eens prettig.