
Tom de Wit is al heel lang actief in de muziek en ’s mans output is niet gering! Hij speelde of speelt nog steeds een belangrijke rol bij de volgende bands en projecten: Mind:Soul, Fossil Evolution, Dreamwalkers Inc. en zijn eigen TDW. Dit door hemzelf geproduceerde en gemixte megaproject bestaat uit maar liefst 73 tracks, die samen goed zijn voor bijna drie uur muziek! Met een vracht aan gastmuzikanten en –vocalisten verkent De Wit nagenoeg alle muziekstijlen die je maar kunt bedenken. Dat betekent dat je er echt voor moet gaan zitten, want door die sterk wisselende muzikale stijlen is het nu niet direct ‘easy listening’! Critici zouden kunnen opmerken dat De Wit nu al zijn ideeën bij elkaar heeft geveegd en dat hij wellicht beter één album had kunnen opnemen in dezelfde stijl. Misschien is dat juist, maar het staat vast dat dit project absoluut onze waardering en aandacht verdient. Het is een gewaagde soundtrackachtige compilatie van allerlei thema’s, waarbij (prog)metal een belangrijk aandeel heeft, vooral in het eerste uur. In track twintig hoor je voor de eerste keer keurige (koor)zang en de passages die meer naar (prog)metal neigen, worden frequent afgewisseld met licht symfonische of zelfs met semi-akoestische muziek die dichter bij folk ligt. Daarnaast zijn er enkele passages die tegen neoklassiek aan schurken, maar ook enkele tracks die nauwelijks te categoriseren zijn. De meeste muziek wordt vertolkt met slagwerk, gitaren, bas en blaasinstrumenten. Daarnaast zijn toetsen, viool en cello te horen. In het tweede uur overheerst de wat rustiger, folkachtige muziek met zo nu en dan etherische vrouwelijke koorzang. In het laatste uur is er weer ruimte voor wat steviger passages, deels met bombastische orkestraties. In de laatste track horen we De Wit als zanger die daarmee dit imposante gebeuren afsluit. Bane Of The Talebearer is een indrukwekkend geheel, maar of er veel belangstelling voor zal bestaan, waag ik te betwijfelen.