TAROT

MAGENTA

Tarot

Maar liefst 25 jaar geleden bracht de Britse progband Magenta het debuutalbum Revolutions uit, dat duidelijk geïnspireerd was op de muziek van Renaissance, waarvan voorman, achtergrondzanger en toetsenist Rob Reed een grote fan is. Reed componeerde tien nieuwe tracks waarbij hij rekening hield met het stembereik van Christina Booth die – evenals Annie Haslam van Renaissance – borstkanker overwon. Met de composities op Tarot probeert hij terug te keren naar de begintijd van de band, waarvan verder alleen gitarist Chris Fry nog deel uitmaakt. Extra bonus op Tarot is gastdrummer Nick D‘Virgilio (Big Big Train)! De tien nummers zijn samen goed voor 54 minuten muziek. Het album is uitgebracht als cd/dvd waarbij de dvd, naast de 5.1 DTS uitvoering van Tarot, ook promotionele video’s, akoestische live opnamen en interviews bevat. Daarnaast is er ook nog een Deluxe Tin 2cd + dvd-versie. Vier van de tien nummers zijn korte, akoestische instrumentaaltjes. Dat betekent dat de zes overige tracks lekker lang zijn! Katie Axelsen (fluit) en Sam Baxter (hobo) zijn evenals op het album The White Witch (2022) gastmuzikanten. Dat Renaissance als voornaamste inspiratie diende, wordt al direct duidelijk in het eerste nummer The Lovers. Met pianospel à la John Tout, een bas die klinkt als die van Jon Camp en heerlijke tempowisselingen. Christina zingt prima, maar duidelijk anders dan Annie Haslam. Bij Renaissance was er amper een elektrische gitaar te horen, terwijl Chris Fry nadrukkelijk zijn visitekaartje afgeeft. Dat geldt ook voor The World en Strength, waarbij in deze track Fry zijn gitaar soms wat David Gilmour-achtig laat klinken. In The Magician zijn de invloeden van Renaissance gemixt met die van ‘ons eigen’ Kayak. Het is een smaakvol en vrolijk nummer met orkestraties, waarin ook Renaissance duidelijk doorklinkt. De hobo en de fluit maken de orkestraties van Reed nog voller. De langste track heet The Empress en dat is misschien wel het meest authentieke nummer van Magenta met een heerlijke Wakeman-achtige synthsolo. Toch zijn ook hier weer de invloeden van Michael Dunford herkenbaar. Het relatief korte titelstuk begint met Reed op piano en met zang van Christina, waarna vervolgens de fluit, bas, akoestische gitaar, nog meer toetsen en de elektrische gitaar erbij komen. Het is een prachtig, melancholiek nummer met een fraaie opbouw die uitmondt in een spetterende gitaarsolo van Fry om vervolgens met Christina’s stem te eindigen: ‘Move on.’ Rob Reed levert een duidelijk op Renaissance geïnspireerd album af dat opnieuw hoog zal scoren en evenals de voorafgaande albums de constante en uitstekende kwaliteit van Magenta bevestigt.