THE LAST SHIP

De van origine uit Nieuw-Zeeland afkomstige James Donaldson, is de spil van het Londense kwartet Temples On Mars. De band presenteert met The Last Ship het tweede volledige album, de opvolger van het niet op deze website gerecenseerde gelijknamige debuutalbum uit 2018. De tien tracks, die samen krap vijftig minuten duren, zijn grotendeels geconcipieerd en opgenomen tijdens de coronapandemie. Dat is de reden dat op een aantal nummers de gerenommeerde sessiedrummer Josh Freese de stokken hanteert. Voor de promotie van The Last Ship worden referenties genoemd als Muse, Deftones, Nothing More, Karnivool en A Perfect Circle. Ik kan echter weinig invloeden van Muse herkennen, maar weer wel Karnivool. De melodieën zijn op zich best aardig, maar die hadden ook in de jaren tachtig gecomponeerd kunnen zijn. De arrangementen met loodzware, echoënde gitaarriffs en minimale toetsenbijdragen overheersen echter in de meeste nummers, behalve in het zeer elektronisch getinte singletje Safeword, in het deels veel mildere The Flight Of The Mercury Raven en in No Love Lost waaraan de nodige synthesizers zijn toegevoegd. Donaldson zingt de meeste nummers met een redelijk helder stemgeluid, met uitzondering van de deels schreeuwerige zang in Human Fiction dat dan weer wel een mooi bombastisch en symfonisch refrein kent. Het sluitstuk The Plot To Murder Time, dat een wat rustiger begin heeft, wordt later heel wat steviger en het eindigt in een vage geluidsbrij. Wat mij betreft, had dit nummer ook ingekort kunnen worden. De band speelt niet echt virtuoos, maar de zware riffs staan wel in dienst van de melodieën. Daarmee bevindt Temples On Mars zich in een zeer drukbezet genre met veel concurrentie van gelijkgestemde bands.