MENNO VON BRUCKEN FOCK

PALLAS (GRAEME MURRAY, 10-11-2005)

PALLAS, GRAEME MURRAY
donderdag, november 10, 2005
PALLAS

PALLAS’ dromen worden werkelijkheid – een gesprek met Graeme Murray, op 10 november 2005.

Pallas, de unieke symfonische rock band uit Schotland bestaat nu ruim 25 jaar. Vocalist Alan Reed maakt al zo’n twintig jaar deel uit van de band, alhoewel de band natuurlijk een lange ‘slapende’ periode kende tussen ongeveer 1987 en 1998. Bij Inside Out kwam de Griekse godin weer helemaal tot leven en leverde recentelijk haar vijfde studioalbum af, gemiddeld dus ‘slechts’ één album per 5 jaar. In eerste instantie zou Reed vertellen over de slapende jaren, hun dagelijkse leven en waarom de productiviteit in het nieuwe millennium zo sterk is gestegen, maar uiteindelijk bleek door drukke werkzaamheden van Alan, medeoprichter Graeme Murray de telefoon te hanteren.

Allereerst gefeliciteerd met jullie schitterende nieuwe album, dat -evenals The Cross & The Crucible en Beat the Drum overigens- een speciale vermelding (“vette krent”) toebedeeld kreeg. Het lijkt erop dat jullie de laatste jaren meer ‘leven’ dan die 20 jaren daarvoor?

Je hebt absoluut gelijk. Het lijkt wel alsof tijdens het werken aan The Cross & The Crucible er weer een vonk is gekomen die het Pallas-vuur weer heeft doen oplaaien. We weten nu eindelijk wie we zijn, waar we staan en wat we muzikaal willen. En, niet te vergeten, nu eindelijk hebben we geen platenmaatschappij meer die ons constant op de nek zit met de eis dat er een single moet worden gemaakt.

Ik neem aan dat je hiermee de overgang naar Inside Out bedoelt?

Jazeker, die lui zijn echt fantastisch en laten ons de muziek maken en spelen die WIJ willen! Ze bemoeien zich niet met de muziek en de stelregel is gewoon: laat maar weten wanneer jullie een album klaar hebben……mooier kan het niet toch? Echt een verademing! Zeker in ons genre is het dunkt mij niet zo noodzakelijk om elk jaar of anderhalf jaar een album uit te brengen. Persoonlijk zie ik liever elke 3 of 4 jaar een puik album verschijnen dan ieder jaar een album voor de helft gevuld met uhhhh ‘Rotzooi’! Ja, dat is nou precies wat wij ons hebben voorgehouden! Wij gaan absoluut voor kwaliteit en niet voor kwantiteit. Uiteraard zijn er groepen die alleen maar elke twee jaar een album uitbrengen om wat geld te verdienen en wij hebben verkozen om zo gewoon niet te willen werken! We waren en zijn nog steeds vreselijk trots op The Cross & The Crucible maar tegelijkertijd vroegen we ons af hoe we in vredesnaam dit album zouden kunnen overtreffen…

Graeme, nog even terug in de tijd. Kun je uitleggen hoe het met Pallas ging, zeg tussen eind jaren tachtig en negentig?

Ik denk, dat je in die periode Pallas moet zien als een gehavend, gewond dier dat een hol op zocht om te kunnen sterven maar dat gelukkig niet deed…..Het komt erop neer dat de muziekbusiness ons heeft opgeslokt en uitgespuwd. Het is een lang verhaal maar ik zal proberen het kort te houden.

Bij EMI hadden we (toen we amper 20 jaar oud waren) een contract gekregen om Pink Floyd te vervangen, want die waren toen net uit elkaar gegaan. De opdracht luidde gewoon om goeie albums te maken. Dus eerst brachten we The Sentinel uit maar vervolgens, toen we bezig waren met The Wedge, oefende EMI opeens enorm veel druk op ons uit dat we een album moesten maken met een paar singles erop!! Singles??? Dat was natuurlijk helemaal niet wat wij wilden en intussen werden we benaderd door Polydor, die in ons zeiden te geloven en ons beloofden The Wedge geweldig te zullen gaan promoten. Dus ging onze manager met EMI onderhandelen en heeft hen voorgehouden dat ze al hun energie en geld toch al in Marillion staken en dat wij alleen maar een blok aan hun been waren en dat ze ons daarom maar beter zouden kunnen laten gaan. Maar EMI wilde daar niets van weten en wat ze bij EMI uiteindelijk hebben gedaan is The Wedge begraven: ze hebben slechts 12.000 exemplaren geperst, terwijl wij zeker weten dat er alleen al aan pre-orders een vraag was voor 30.000 !! Daarna, het Wedge-album deskundig om zeep gebracht hebbende om Polydor geen kans te geven er iets mee te gaan doen, zeiden ze dat we konden vertrekken. Toen we bij Polydor in het laatste stadium waren van de onderhandelingen zaten over een nieuw platencontract, werd één van de ons toen bij EMI bekende mensen bedrijfsleider bij Polygram International. Het eerste wat die vent deed was ons conceptcontract verscheuren. We hebben in die tijd nog krampachtig een jaartje doorgemodderd, op zoek naar een nieuw contract wat we niet konden krijgen en uiteindelijk zaten we op dat punt financieel gewoon aan de grond. De band wilde op zich wel verder maar viel gewoon uit elkaar omdat er geen geld meer binnen kwam.

In die periode rond 1986 waren jullie professioneel met muziek bezig?

Jazeker, en dat is ons dus ook opgebroken. Ik was toen zo verschrikkelijk gefrustreerd dat ik ruim een jaar lang geen plaat meer gekocht heb, de radio niet meer heb aangezet en voor de televisie ik niet veel verder kwam dan wat zappen. Het toeval wil dat deze band meer inhield dan muziek maken: we waren ook goede vrienden. Ik voelde me op een gegeven moment gewoon beter als ik m’n gitaar weer ter hand nam en in dezelfde periode kwamen ook de anderen uit ‘hun schuilplaats’ en we zeiden tegen elkaar: zullen we weer eens wat gaan doen? Het bleek praktisch gezien helaas een vreselijke klus om iedereen op hetzelfde moment bijeen te krijgen. De grootste duw in de goede richting kwam van Arie Verstegen (toentertijd werkzaam bij de Pul te Uden, tegenwoordig belangrijke man in De Boerderij) die ons benaderde voor ‘zijn’ festival, ik geloof in 1997. In de volle Pul hadden we echt het gevoel om weer ‘terug’ te zijn. Eind jaren negentig zochten we naar onze balans en Beat The Drum heeft ons ook daarbij weer op de been geholpen. (MvBF, een speurtocht mijnerzijds wees uit dat Pallas echter in najaar 1998 concerteerde in Zwolle en daar ook het album Beat The Drum presenteerde en dat ze speciale gasten waren op het festival te Uden in 1999).

Jullie zouden eerst in april 1998 in Zwolle spelen (Day Of Dreams) maar moesten op het laatste moment afhaken?

Ja, onze toenmalig drummer Derek kreeg een ongeluk en moest enkele dagen voor de show afzeggen, maar had bovendien ernstige problemen in de privé-sfeer, als ik het wel heb een stuk gelopen relatie. Andere opties waaronder een akoestische set zijn overwogen maar uiteindelijk kozen we voor afzeggen en later in het jaar terugkomen. De komst van Colin Fraser heeft Pallas het fundament gegeven waar ze op zat te wachten!

Wat zijn jullie na 1987 gaan doen in het dagelijks leven, aannemende dat jullie Pallas als bijverdienste beschouwen?

Ja, mede dankzij Inside Out schrijven we onze muziek vandaag de dag voor ons plezier maar we hebben inderdaad allemaal ons dagelijkse werk. Ikzelf verdien mijn brood als advocaat (specialisatie misdrijven), Niall werkt als geluidstechnicus in zijn eigen studio, Colin werkt voor een bedrijf dat kabels verkoopt, Ron doet iets met beveiliging en Alan werkt als journalist voor de BBC in Londen. Eigenlijk is Pallas voor iedereen dus een zeer veel tijd verslindende hobby!!

Veel concerten spelen jullie echter sinds het ontwaken eigenlijk niet……

Nee, dat is ook soms wel heel frustrerend en voor ons net zo goed teleurstellend als voor de fans maar met vijf mensen die 5 dagen per week werken, is het nagenoeg onmogelijk om tegelijk weken lang vrij te regelen om een tour te doen. We moeten het stellen met korte uitstapjes, dat is nu eenmaal niet anders, tenzij we opeens 100.000 albums zouden gaan verkopen, dan zouden we Pallas weer full time kunnen gaan doen!

Ruim 3 jaar na The Cross & The Crucible verscheen recentelijk The Dreams Of Men. Hoe lang zijn jullie effectief met dit album geweest en wie deed nu eigenlijk wat?

Bijna 4 jaar toch? Nee, als ik eerlijk ben wel iets minder. We hebben een pauze van ongeveer 9 maanden ingelast na The Cross & The Crucible, moesten nog wat tijd steken in de DVD (Blinding Darkness), dus ik zou zeggen ruim twee en een half jaar. We moesten en zouden ons vorige album overtreffen want we wilden gewoon niet een stap terug doen. Al met al zijn we zeker een jaar in de studio bezig geweest (avonden en weekenden) en het probleem dat Alan aan het andere eind van Engeland woont hebben we gelukkig kunnen oplossen omdat de muzikale communicatie heden ten dage goed mogelijk is per computer.

Muzikale ideeën komen van ons allemaal en die werken we thuis verder uit. Bijvoorbeeld het nummer Too Close To The Sun is in essentie geschreven door onze toetsenist Ron, Ghostdancers is zo goed als helemaal mijn geesteskindje alhoewel Niall daar een speciaal effect met zijn gitaar ingebracht heeft en Ron het middelste stuk heeft ingevoegd. Het orkestrale begin van Bringer Of Dreams was een idee van Niall maar diverse andere stukken zijn eigenlijk echte ‘band-composities’ zoals Warriors. De teksten, min of meer daartoe genoodzaakt door Alan’s bovenmatig drukke en onregelmatige werk, zijn grotendeels van mij afkomstig. Daar komt nog bij dat Alan recentelijk vader is geworden van een dochtertje en hij heeft zich plechtig voorgenomen om zich als een moderne vader te gedragen en dan schiet er wel heel weinig tijd over! Desondanks heeft hij z’n bijdrage heus wel geleverd en is met tal van tips gekomen.

Het inbrengen van volksmuziek, een operazangeres, Indiaanse zang en strijkinstrumenten is niet alledaags voor Pallas: hoe zijn deze toevoegingen tot stand gekomen?

Ik stuitte op een sample van authentiek Indiaanse zang en liep rond met het plan om een nummer te wijden aan al die mensen die voor Wellington hadden gevochten en bij terugkeer naar Ierland en Schotland en ontredderd thuisland zagen. Tal van die mensen besloten om naar Amerika te emigreren met de droom om een nieuw en beter leven op te bouwen maar het trieste en tegenstrijdige is, dat ze daarbij een bestaande cultuur met bijbehorende mensen zo goed als volledig te gronde hebben gericht. Vandaar het wat Keltische begin van Ghostdancers. De “Ghostdance” is een ritueel dat de autochtone bewoners uitvoerden om hun voorvaderen aan te roepen als er hulp nodig was. Daarom is dat stuk zang aan het einde van het nummer geïncorporeerd. De viool die je op Ghostdancers en Bringers Of Dreams hoort, wordt bespeeld door de hier zeer goed bekende Schotse “fiddler” Paul Anderson. Hij kwam de studio binnen en binnen een paar tellen speelde hij mee en had het perfecte gevoel voor onze muziek: het was geweldig om hem aan het werk te zien! In ons verlangen om noviteiten in te bouwen, kwamen we ook op de operastem in The Last Angel. Betreffende jongedame, Pandy Arthur, kende Niall vanuit zijn werk in de studio en we zochten een ‘hemelse stem’ en hadden de indruk dat deze combinatie in de progressieve rock nog niet eerder was geprobeerd.

In de progressieve rock is het denk ik wel een noviteit maar in de gothic rock en –metal meer gewoonte dan uitzondering: bands als bijvoorbeeld Therion gebruiken veelvuldig getrainde operastemmen en met name hun laatste albums bevatten veel melodieuze stukken.

Dat was mij eerlijk gezegd niet bekend, ik zal daar zeker eens naar gaan luisteren want die naam komt me bekend voor!

The Dreams Of Men heeft ook een speciale uitgave met een tweede cd met nogal wat bonusmateriaal. Kun je daar iets over zeggen en ook hoe jullie dit album intergraal live zullen gaan brengen?

Behalve een stuk of wat remixen, waarbij andere aspecten van die nummers wat meer naar voren komen, vind ik persoonlijk erg aardig de ruwe versies van een aantal nummers die we hebben toegevoegd. Hieruit kan de luisteraar afleiden met welke basis het uiteindelijke nummer tot stand is gekomen en geeft inzicht hoe wij daarbij te werk zijn gegaan. Daarenboven staan er ook nog een paar fragmenten op die niet op dit album staan maar mogelijk wel op een volgend. Het is zelfs zo, dat we behoorlijk wat materiaal hebben liggen dat we niet hebben gebruikt voor dit album, dus eigenlijk mikken we er op dat onze volgende CD over twee tot drie jaar uit zal komen en mogelijk zit daar dan nog een DVD tussen. Voor die DVD opnames zullen we natuurlijk Paul en Pandy proberen op te trommelen maar voor een tour kunnen we ons dat niet veroorloven, dus zullen we met samples moet werken.

Ik heb in mijn beoordeling delen van The Dreams Of Men vergeleken met oude Genesis, Pink Floyd en uiteraard Yes….herken je die invloeden? Waar luister je zelf het liefst naar?

In een notendop zijn dat de bands die ons het meest hebben beïnvloed maar we zijn nu zover dat we durven te stellen dat we onze eigen sound hebben ontwikkeld. Ik luister nog steeds naar oude platen van bijvoorbeeld Yes, Pink Floyd, Deep Purple en die vind ik nog steeds mooi, verder luister ik naar klassieke muziek en de laatste tijd vooral naar filmmuziek. Eén van mijn kinderen, mijn dochter, daarentegen luistert liever naar Rammstein.

Oefen je nou veel? Die baspartijen samen met een tweede stem lijken me niet altijd even gemakkelijk.

Nee, ik oefen thuis maar zelden alhoewel ik nog steeds dol ben op mijn Rickenbacker. Meestal alleen in de studio komt het ervan en dat is eigenlijk onvoldoende. Ik zal nu wel thuis moeten oefenen want we hebben besloten dat ik de bas-sequence, die Ron heeft ingespeeld op zijn synth in Mr. Wolfe, live op mijn bas moet gaan spelen en dat is één van de moeilijkste partijen die ik ooit heb moeten spelen!

Er zijn recentelijk twee ‘oude’ live albums (River Sessions) verschenen. Hoe zijn deze releases tot stand gekomen?

Eigenlijk kwam het idee van Mobile Records, het bedrijf dat de rechten had van al die radio-uitzendingen van dit type concerten. Zij hebben ons benaderd met de vraag of we voldoende geïnteresseerd waren om erin toe te stemmen om deze concerten op CD uit te brengen. Niet alleen omdat we weer enigszins aktueel zijn, maar vooral omdat het interessante is, dat op één van die concerten Euan Lawson nog in de band zat, hebben we dit plan meteen goedgekeurd.

Jullie zijn nog bezig met een DVD (No Sleep ‘till Rotherham). In welk opzicht voegt deze nieuwe live DVD iets toe aan de reeds bestaande? Staan er nog bijzondere dingen op?

Die DVD is bedoeld als fanclub DVD, eigenlijk een soort bootleg dus. Low budget opgenomen met twee camera’s en degene die ‘m zou ‘editen’ was hier eigenlijk mee klaar, maar had die versie alleen op een harde schijf staan waarvan ie geen back-up had gemaakt. Je raadt al wat er gebeurde, en ja, hij kon dus weer van voren af aan beginnen. Desondanks zou deze DVD nu beschikbaar moeten zijn. Een paar interessante nummers die er op staan zijn oerversies van Ghostdancers en The Bringer Of Dreams. Verder weten we dat ze bij Inside Out erg in hun nopjes waren over The Blinding Darkness en dat ze dus waarschijnlijk ook graag van The Dreams Of Men een DVD zouden willen schieten.

Als dat er van zou komen, hebben jullie al plannen voor bonusmateriaal, dat tegenwoordig zo in zwang is om op DVD te zetten? Zal Euan daar ook weer op te zien en te horen zijn?
Daar hebben we het eigenlijk nog niet over gehad. Ook nog niet met Inside Out besproken. Wel is mij bekend dat we tijdens het werk in de studio veel opnames hebben gemaakt dus

eze zouden gemakkelijk als bonus kunnen worden toegevoegd! Wat betreft Euan, die gaat in April mee naar Amerika (RoSfest) maar of hij op een nieuwe DVD mee zal doen is nog niet te zeggen. Er bestaan wel plannen waarin hij een rol zal kunnen spelen maar in dit stadium kan ik niet meer los laten. Alan, maar dat wist je waarschijnlijk al, zal meewerken aan een project met o.a. John Jowitt (bedoeld wordt NEO, treedt ook op tijdens het RoSfest – MvBF).

Begin 2006 gaan jullie op tournee: welke landen zullen jullie aandoen en wat zullen jullie zoal gaan spelen?

Naast Nederland staan België en Duitsland op het programma maar er zijn ook nog gesprekken gaande om samen met IQ iets te gaan doen later in dit jaar. Eerst staan we in Zoetermeer met Proto Kaw, waarvan ik het eerste album net heb beluisterd: klinkt erg goed! Natuurlijk zullen we een goed deel van Dreams Of Men spelen en daarnaast een aantal oudere stukken die we al in geen eeuwen hebben gespeeld, meer wil daarover niet kwijt.

Discografie:

ARRIVE ALIVE (1981)
THE SENTINEL (1984)
KNIGHTMOVES (1985)
LIVE IN LONDON (DVD) (1985)
THE WEDGE (1986)
BEAT THE DRUM (1999)
LIVE OUR LIVES (2000)
THE CROSS & THE CRUCIBLE (2001)
THE BLINDING DARKNESS (2003)
RIVER SESSIONS I (2005)
RIVER SESSIONS II (2005)
THE DREAMS OF MEN (2005)