MENNO VON BRUCKEN FOCK

AYREON (ARJEN LUCASSEN, 26-09-2013)

Ayreon
donderdag, september 26, 2013
AYREON

Toen een jonge gitarist uit Den Haag in 1980 bij Bodine begon te spelen hadden nog niet veel muziekkenners door wie Arjen Anthony Lucassen was. Dat begon echter al te veranderen toen hij vervolgens terecht kwam bij Vengeance waar hij van 1984 tot 1992 actief was. Het eerste solowerk dateert van 1994 en de eerste echte opvolger daarvan was het tot Arjens grote maar bijzonder aangename verrassing enorm goed ontvangen dubbelalbum Lost In The New Real van vorig jaar, 2012 dus. Het eerste Ayreon album dateert van 1995 en sindsdien heeft Arjen gestaag zijn dromen verwezenlijkt en is langzamerhand uitgegroeid tot een internationaal befaamde componist en muzikant. Gaandeweg werden zijn albums meer en meer verrijkt met talrijke illustere namen uit de rockmuziek en al zou hij graag de heren Gabriel, Gilmour, Blackmore of Gillan aan zijn indrukwekkende lijst van gasten nog willen toevoegen, de namen die hij voor zijn nieuwste project heeft weten te strikken liegen er ook niet om: Keith Emerson, Rick Wakeman, Jordan Rudess, John Wetton en Marko Hietala om er maar een paar te noemen. Vijf jaar na zijn laatste Ayreon album 01011001 is er een fantastische opvolger: The Theory Of Everything. In zijn knusse huis in het zuiden van het land geeft de sympathieke slanke reus graag een toelichting op het tot stand komen van zijn laatste werk.

Hoe gaat het nu met je? Heb je als 50-plusser nog last van iets als een midlife crisis?

"Oh nee, totaal niet. Ik vind ouder worden heerlijk en ik ben prima tevreden zoals het leven gaat. Natuurlijk komen er wel mankementjes zoals een 'hielspoor' en dat is met joggen wel lastig. Verder zal ik nog geopereerd moeten worden aan mijn linker arm, waar een peesje op m'n elleboog steeds verschiet en dat wordt na een paar uur gitaarspelen erg pijnlijk. Voor dit album kon ik dat natuurlijk niet doen want je ligt er dan wel zo'n zes weken uit maar nu gaat het binnenkort wel gebeuren en dan hoop ik maar dat dit euvel en als het even kan ook m'n hielspoor behandeld kunnen worden."

Is er de afgelopen jaren voor jou als persoon of als muzikant veel veranderd?

"Voor mij gelukkig weinig. Ik ben nog steeds in de bevoorrechte positie dat ik van mijn muziek kan leven. Behalve dat wat er aan cd's wordt verkocht vandaag de dag grotendeels via het internet gebeurt, verdwijnen langzaam maar zeker alle speciaalzaken, wat ik eigenlijk ook wel jammer vindt. Ik ging vroeger elke week wel een keer naar 'mijn' zaak en dan hadden ze een stapeltje klaarliggen. Even lekker luisteren en dan ging ik steevast met een LP naar huis. Nu kun je alles gratis downloaden. Misschien wel te makkelijk en zelf vind ik het ook echt veel minder leuk. Ik verkoop nog steeds veel albums, ook oudere en ik doe natuurlijk bijna alles alleen. We zijn gisteren begonnen met de voorverkoop van The Theory en we zijn de duizend al gepasseerd, ongelooflijk! Aangezien ik niet optreedt krijg ik niet alles mee maar ik hoor wel continu dat het steeds moeilijker wordt voor opkomende muzikanten om geld te verdienen. Nu de cd-verkoop van beginnende bands niet veel meer voorstelt moeten ze het van optredens hebben en omdat iedereen dus wil spelen is het aanbod dermate overvloedig dat ook het regelen van voldoende en aantrekkelijke boekingen steeds lastiger wordt. De meeste muzikanten moeten er haast wel iets naast zoeken om in hun inkomen te voorzien."

Social Media en website zijn nog steeds in eigen beheer dus dat slokt een aardig deel van jouw/jullie tijd op?

"Ja dat klopt. Lori doet alle techniek want daar snap ik echt helemaal niets van (schatert). Zij beheert de site, doet de webshop en dergelijke. Facebook doe ik zelf en dat kost inderdaad een uurtje of wat per dag. 's Morgens van pak 'm beet tien tot twaalf zit ik achter de PC voor Facebook, dan ga ik meestal de studio in en dan 's avonds van 9 tot elf nog een uur of  twee. Rond de release van een nieuw album kan ik het amper bijhouden want dan komen er echt honderden boodschappen binnen en dan denk ik echt 'daar kom ik nooit meer doorheen' maar uiteindelijk blijkt dat toch nog weer mee te vallen. Zeker omdat ik niet live speel is dit mijn contact met de fans dus ik vind dat ook echt heel belangrijk. Verder vind ik het gewoon zo leuk dat ik het niet eens 'werk' zou willen noemen. Ik hoor veel mensen klagen maar ik zou niet zonder willen!"

Heb je nou na Lost In The New Real een keer vakantie genomen?

"Nee, (grijnst breeduit) natuurlijk niet al had ik het Lori wel plechtig beloofd. Als deze hectische periode voorbij is ontkom ik er niet aan. Dan zullen we echt een keer een paar weken weg gaan, liefst naar een verlaten plek 'in the middle of nowhere' dus vermoedelijk Zweden of IJsland, want ver vliegen is niets voor mij en de beroemdheid uithangen al helemaal niet. Ik was laatst bij die prog-award uitreiking en dan voel ik me echt heel ongemakkelijk. Ik hoop dan maar dat er niemand op mij afkomt om met me te praten en dan zie je een Rick Wakeman en Ian Anderson lopen en om dan naar die mensen toe te lopen om een babbeltje te maken: nee, helemaal niets voor mij, vreselijk!"

Hoe kijk je daar nu op vorige geesteskinderen terug nu je dit project klaar hebt?

"Lost In The New Real" was natuurlijk compleet anders, niet alleen muzikaal maar ook omdat ik daar bijna echt alles alleen heb gedaan. Ik ben er wel supertrots op. Veel meer dan bijvoorbeeld op de tweede Star One. Daar had ik achteraf echt het idee dat ik heb geprobeerd iets te maken wat de fans leuk vinden terwijl ik op mijn soloplaat echt alleen maar dingen heb gedaan die ik zelf leuk vond. Eigenlijk een zootje die plaat: gaat van happy naar heftig, van Beatles naar Pink Floyd of Led Zeppelin. Tot mijn eigen verbazing maar vooral die van de platenmaatschappij heeft dat album gewoon echt heel goed verkocht, veel beter dus ook dan die tweede Star One (schaterlach). Mogelijk heeft men aangevoeld hoe ik het naar m'n zin gehad heb bij het maken van dit soloalbum."

Ben je voor deze Ayreon anders te werk gegaan dan voorgangers en zo ja in welk opzicht?

In de eerste plaats heb ik vooral gelet op wat mij bij het maken van toen de laatste Ayreon niet was bevallen. Bijvoorbeeld die zeventien zangers.... ik heb die uiteindelijk zelfs moeten inzetten op stukken die oorspronkelijk waren bedoeld als instrumentale stukken en dat wilde ik niet nog een keer. Zo konden ze amper laten horen wat ze konden. Ik vond achteraf ook de plaat teveel lagen hebben: er was niet één gitaar nee het was direct een gitaarmuur. Ik wilde nu echt naar een transparant geheel waarin je ook echt een gitarist kunt horen in plaats van die muur. Ik heb nu nadrukkelijk gestreefd naar transparantie, veel ruimte voor vocalisten om te laten horen waartoe ze in staat waren en vooral ook veel instrumentale stukken. Ik vind dit ook mijn meest progressieve album tot nu toe."

Dat kan ik alleen maar met je eens zijn! Maar liefst een dubbelaar.... vanwaar die keuze?

"Uiteindelijk niet zo vreemd want behalve de eerste twee waren alle Ayreon-albums  dubbelalbums. Ik heb 't op facbook gevraagd en bijna alle reacties waren uiteraard, want het zijn fans die zoveel mogelijk muziek willen horen, dat men er op rekende dat het en dubbelaar zou worden. Ik was eigenlijk niet eens van plan om weer een dubbelalbum te maken, maar ik heb dat gewoon niet in de hand weet je. Ik ben heel anders te werk gegaan dan op vorige albums: vroeger pakte ik m'n gitaar en dan begon ik ideetjes te verzamelen en op te nemen en  dan vervolgens de beste er uit te pakken en die verder uit te werken en in de voor mijn gevoel goeie volgorde te zetten. Toen mijn soloplaat af was had ik één ideetje, dat beginstukje met het Hammondorgel. Ik ben daarmee de studio in gegaan en ben gewoon aan het werk gegaan om daar een vervolg op te maken en chronologisch zo verder te componeren totdat ik opeens een nummer van 23 minuten had staan. Het bleek dat deze manier van werken leidde tot lange nummers dus door deze andere aanpak is het eigenlijk als vanzelf gegaan dat ik mijn eigen  'Tales' heb gemaakt (grinnikt), want als het goed gaat en de inspiratie blijft komen dan stop ik ook niet! Vandaag kreeg ik ook een vraag of ik wist wanneer ik te ver ging: antwoord luidt nee dus. Alles wat ik doe komt heel natuurlijk. Ik bewaar nooit iets voor een volgende plaat want ik denk altijd maar: als je een keer een slechte plaat maakt kan het zo maar je laatste zijn. Ik heb dat zelf ook met bands namelijk: Genesis heb ik eigenlijk geen kans meer gegeven na de eerste platen met Collins, Rush had voor mij afgedaan toen ze die vreselijke jaren tachtig muziek gingen maken. Permanent Waves vind ik overigens nog steeds hun beste plaat. Queen, ook zo'n voorbeeld: bij News Of The World gaat hem voor mijn gevoel al fout. Jazz gaf ik al geen kans meer maar die naakte dames op de fiets had ik natuurlijk wel boven m'n bed hangen (brede grijns). Ik vind het gewoon supergaaf dat mensen mij zo vertrouwen, ze weten dat ik tot het uiterste gegaan ben en dat ze een mooi pakket krijgen met fraai artwork en een dit keer maar liefst twee en een half uur durende dvd erbij met opnames uit de studio en  interviews met de zangers die Lori allemaal opgenomen en geedit heeft."

Meestal begin je met de muziek, wanneer kwamen de vocalisten en het verhaal er bij?

"Ik begin altijd eerst met de muziek, daardoor laat ik mij inspireren voor het verhaal en dan pas ga ik op zoek naar stemmen, want die moeten natuurlijk wel bij het verhaal passen. Als ik de zangstemmen heb, dan ga ik teksten en melodielijnen aanpassen zodat ze optimaal geschikt zijn voor die bepaalde zangstem. Daarom maakt het mij ook kwetsbaar want als iemand op het laatste moment om wat voor reden dan ook afhaakt heb ik natuurlijk wel een groot probleem en dat gebeurt dus echt elke keer (meesmuilt). Dan ben je namelijk opeens heel beperkt want dan moet je op stel en sprong iemand gaan zoeken die bij die rol past."

Het verhaal uit de muziek ... hoe moet ik me dat voorstellen en hoe lang ben je in totaal met dit dubbelalbum bezig geweest?

"Alles bij elkaar toch wel ruim een jaar. Ik ben vrij constant qua werkindeling en het is niet zo dat ik de ene dag twaalf uur in de studio zit en dan en paar dagen twee: eigenlijk probeer ik gewoon echt elke dag een uur of drie tot vier in de studio te werken. Als ik eenmaal de goeie mood te pakken heb dan loopt het uiteraard wel lekker door. De vorige Ayreon klonk heel industrieel, machines en dergelijke: daar past een Terminator-achtige sfeer bij dus een science fiction verhaal waarbij er machines uit het water komen (Jef maakte daar monstertjes van maar a la). In dit geval is er een vloeiende muziek met een serieuze ondertoon: er staan geen blije nummertjes op dus daardoor kwam ik op een meer realistisch en serieus verhaal terecht."

Het lijkt me aardig om in het kort te schetsen hoe je tot de keuze van je speciale gasten gekomen bent en hoe de contacten gelegd zijn.

"Zoals altijd probeer ik eerst de 'grote namen' en dan krijg je of geen antwoord of dat de betreffende artiest geen tijd heeft of iets dergelijks. Zo probeer ik telkens David Gilmour, Kate Bush en voor deze plaat bijvoorbeeld Jeff Lynne en Midge Ure. Uiteindelijk ben ik wel tevreden met deze mix van zangstemmen uit de metalwereld en instrumentalisten uit de 'prog'. Ik weet dat ik Peter Gabriel niet kan krijgen en ik beperk mezelf natuurlijk ook door te willen vermijden dat ik dezelfde zangstemmen opnieuw vraag. Even had ik hoop toen ik David Gilmour mocht interviewen voor Oor, maar toen ik hem een cd van mij gaf zag ik al aan zijn blik dat het niets zou worden (kijkt sip). Wat die zangstemmen betreft: Michael Mills kwam ik op het spoor toen ik in een blad een recensie las over een album van de band Toehider waarin de muziek vergeleken werd met de 'oude' Queen. Ik op You Tube kijken en ik was direct weg van het nummer Toehider. Vervolgens in dat zijbalkje gekeken en daar stuitte ik op een fimpje waarin iemand op een omgekeerde bouzouki Thick As A Brick speelde. Dat bleek Michael Mills te zijn. Mijn positieve feedback werd direct beantwoord met een 'dank je, ik ben een groot liefhebber van jouw muziek'. Toen bleek dat Michael Mills en Toehider bij elkaar hoorden en dat hij ook een geniale versie (akoestisch) van Bohemian Rhapsody op You Tube had staan, heb ik 'm benaderd. Hij bleek een maand vanuit Australië naar Nederland te komen en ik mocht de twee dagen die ik hem nodig dacht te hebben zelf uitkiezen. Geweldig mee gewerkt, een zeer beleefde wat verlegen man, ontzettend aardig en een enorme progliefhebber. Een ongelooflijk talent, die moeten jullie in de gaten houden! JB kwam ik op het spoor via Inside Out: hij zingt een nummer op het Spiritual Beggars album dat No One Heard heet. Verder zoeken leidde mij tot zijn 'eigen' band Grand Magus. In eerste instantie evenals bij een vorige poging luidde het antwoord nee, maar toen bleek dat hij een enorme fan van Bodine was, heb ik 'm gevraagd om telefonisch contact. Eerst was ie heel terughoudend maar toen ik hem verzekerde dat hij er geen spijt van zou krijgen zei ie op 't laatst 'God Damn' je hebt me overgehaald. Enorme beer met allemaal tattoos maar ook weer heel aardig en tot mijn verbazing ook nerveus (schatert). Dan krijgen we Marko Hietala (Nightwish). Daar had ik vijf jaar geleden ook contact mee en het bleek dat hij mijn Dream Sequencer als één van zijn favoriete albums beschouwde. Dit keer klikte het meteen, hij was ook de eerste zanger die kwam. Ziet er uit als en gevaarlijke Viking maar is in feite en heel rustige intelligente gozer, die ook nog eens bijzonder muzikaal is: heel fijn mee gewerkt."

Heb je met hem nog over Floor (Jansen - ReVamp, laatste deel van de Nightwish tournee ingevallen voor de ontslagen Anette Olzon) gesproken?

"Tuurlijk! Ik zei tegen 'm: waarom verder zoeken, dit is toch een perfecte keuze... en ik kreeg het idee dat zij het wel zouden willen maar ja, Floor is natuurlijk heel trouw dus ik weet het niet. Er komt nog wel een dvd uit heb ik begrepen van die concerten van Nightwish met Floor. Tommy Karevik was één van die namen die me al meermalen was aangereikt door fans als zanger van Seventh Wonder. Ik krijg zoveel tips maar toen ie ook bij Kamelot ging zingen raakte ik wel geïnteresseerd: schoolvoorbeeld van de macht van de social media! Ik typte op een goed moment zijn naam in, kwam op zijn facebook pagina, stuurde 'm een berichtje en had binnen een half uur een enthousiaste reactie terug! Voor The Girl zocht ik een kandidaat  maar ik wist eigenlijk niemand. Van een fan kreeg ik op een goed moment een link naar een stuk of veertig female fronted bands. Die ben ik allemaal gaan luisteren en kwam zo ook bij Ancient Bards terecht en dat was het moment dat ik dacht: dit zangeresje kon wel eens heel goed zijn: Sara Squadrani. Enfin, via facebook benaderd en haar gevraagd om iets in te sturen uit een ander genre: ze stuurde me een nummer van Christina Aguilera waar de rillingen van over m'n rug liepen. Ik heb haar vervolgens een nummer van mij in laten zingen (via haar telefoontje nota bene) en wederom kippenvel. Ik heb haar gelijk over laten komen. Ontzettend lief schatje en super gezongen! Daarnaast ook erg leuk om min of meer onbekend talent een kans te geven."

Dan opeens een oudgediende, John Wetton?

"Voor de rol van psychiater wilde ik een wat ouder iemand met een volle warme stem. In eerste instantie dacht ik aan Greg Lake maar die bleek dit soort gastrollen niet te doen. Toen de manager van John Wetton (UK, Asia) benaderd en die bleek een enorme fan van mijn laatste soloalbum te zijn, de rest kende hij überhaupt niet. Die was heel snel overtuigd en heeft gewoon tegen John gezegd dat ie dit moest doen. Ik ben naar Engeland gevlogen en heb John in de studio van het management opgenomen. Niet ideaal maar wel heel veel takes waaruit ik kon kiezen. Starless And Bible Black was het eerste album van King Crimson wat ik kocht en Rendez-Vous 6:02 is één van mijn favoriete nummers aller tijden! En (grinnikt) ik moest natuurlijk uit Yes, Genesis, EL&P en King Crimson iemand hebben en dat is nu gelukt.

Zeven jaar geleden hoorde ik een tamelijk folky nummer van Lacuna Coil: To Myself I Turn wat ik een heel gaaf nummer vond. Tijdens dat festival (Graspop geloof ik) sprak ik met Cristina Scabbia en die was meteen geïnteresseerd. Ze zou op Human Equation zingen maar vanwege een last minute uitnodiging voor Ozzfest ging dat niet door. Dit keer was het meteen raak: ontzettend leuk, spontaan mens waarbij elke emotie echt is en niet gemaakt. Het aardige is dat ze op mijn muziek veel meer kan laten horen dan bij haar band Lacuna Coil. Ze zei ook direct dat dit helamaal haar stijl niet was maar dat ze het wel een uitdaging vond om het te proberen en juist dat vind ik echt top! Ook qua uitspraak was het subliem: ik ga altijd heel ver om de uitspraak goed te krijgen maar als ik het haar één keer zei, zong ze het direct goed. Later vertelde ze me dat producers haar ook 'the parrot' (papegaai) noemen omdat ze zo snel iets perfect kan nadoen."

Dan de heren instrumentalisten?

"Sommige probeer ik al vijftien jaar! Keith Emerson is me dit keer gelukt omdat David Kerzner (Sound Of Contact) bij Keith was om samples op te nemen van zijn modulaire moog. Kerzner vindt mijn muziek erg goed dus bood hij aan om mijn verzoek aan Keith over te brengen. Ik had David een nummer van Lost In The New Real meegegeven om aan Keith te laten horen en die zei letterlijk "Wow this guy is good!" dus het was meteen voor elkaar. Ik moest nog wel even nadrukkelijk vragen of hij de 'Lucky Man sound' te voorschijn kon toveren. Rick Wakeman, van wie ik een fan was sinds zijn pianospel op Cat Stevens' Morning Has Broken, kende ik al langer. Ooit heb ik een Classic Rock award ontvangen als beste 'overall musician' uit handen van Rick. We hebben toen ook samen ontbeten in het hotel en hij vertelde me dat hij mijn platen gewoon via internet had gekocht en dat hij daarom ook was gaan werken met Damian Wilson. Het kwam er steeds niet van totdat ik dit keer contact kreeg met het management die zeiden van 'stuur maar wat op'. Enfin, drie stukken opgestuurd, een pianostuk, een progstuk en een metalstuk en er bij gezegd dat Rick mocht kiezen. Een paar weken later kreeg ik ze terug en hij had ze alle drie ingespeeld, te gek natuurlijk! Geloof het of niet maar ik heb echt gedroomd over Keith Emerson, dat ik 'm tegenkwam en dat ie me zei dat hij op mijn plaat mee zou spelen. Ik werd wakker en het was niet zo: maar nu is die droom dus uitgekomen en twee van mijn helden staan op dit album (glundert van oor tot oor)."

Dan Jordan Rudess van Dream Theater, het vlaggenschip van de hedendaagseprog-metal?

"Met Jordan heb ik al heel lang contact. Hij zou al eerder een solo aanleveren maar moest  vanwege tournee verplichtingen verstek laten gaan. Ik weet hoe druk hij is dus heb ik 'm maanden geleden al benaderd: enige antwoord was:"let's do it". Ik heb inderdaad een paar maanden moeten wachten maar het resultaat (lacht breeduit) mag er ook zijn! Het stuk waar Steve schittert heb ik ook speciaal op hem geschreven. Ook Steve, overigens een zeer sympathiek mens,  kende ik al langer en elke plaat van Genesis die ik goed vind, is hij bij geweest. Als enige houdt hij prog-muziek ook nog steeds hoog in zijn vaandel en contact leggen was natuurlijk erg makkelijk omdat Steve ook bij Inside Out zit: een mailtje naar Thomas Waber was voldoende. In tegenstelling tot wat iedereen denkt, namelijk dat ik Troy via Marko of Floor heb weten te strikken, heb ik al contact met Troy sinds de tijd dat hij bij Mostly Autumn speelde. Ik ben toen een keer met Heather en hem wezen stappen en we hebben zo vreselijk veel lol gehad: hij is behalve een geweldige muzikant ook erg handig met goocheltrucs en zeker na de nodige glaasjes was het ongelooflijk gezellig (schaterlach). Hij is ook een ontzettend druk baasje maar hij was er meteen voor in toen ik contact met 'm zocht: hij kon helaas niet zelf komen maar hij heeft alle stukken werkelijk perfect ingespeeld met zijn 'Ulian Pipes & whistles'."

De andere namen: Ben, Ed, Jeroen en Maaike?

"Geweldige muzikanten waarvan ik niet alleen weet wat ik aan ze heb, maar waarvan ik ook weet dat ze het echt leuk vinden om mee te doen. Ik moet er niet aan denken dat ik hier een paar broodmuzikanten zou moeten hebben die hun partijtje spelen, cheque incasseren en vertrekken. Met deze mensen is er gevoel en contact, ze denken ook echt mee en dat vind ik heel belangrijk. Omdat Troy al aardig wat had ingespeeld had ik eerst voor Jeroen niet veel werk maar toen hij er eenmaal was met al zijn fluiten, werd ik steeds meer geënthousiasmeerd door zijn spel en verschil in fluitklank en zo is ie toch op veel meer stukken terecht gekomen dan oorspronkelijk de bedoeling was. Maaike is een superleuke meid die ook nog van muziek houdt en dan is het gewoon ook direct heel gezellig en daar houd ik van. Ed wordt alleen maar beter en hij laat me keer op keer weer verbaasd staan. Ben is een violist met een absoluut gehoor: ik zing een melodietje en hij speelt 't gewoon perfect na."

Op het einde eindigt album twee met 'help me' alsof The Prodigy toch nog leeft..... ben je werkelijk van plan een vervolg hierop te maken, althans tekstueel of is het bedoeld als grapje om je fans in verwarring te brengen?

"Wat ik wilde, of eigenlijk wat wij wilden want Lori en ik hebben het verhaal samen geschreven, is een open eind zodat we alle opties open zouden houden. De basis van het verhaal kwam uiteraard van mij, maar dan herschreef Lori het weer en dan werd het totaal anders (lacht breed). Net als bij Jesus Christ Superstar, The Wall of Tommy wilde ik het verhaal heel duidelijk te volgen hebben. Minder goed te volgen vind ik bijvoorbeeld The Lamb of Operation Mindcrime. Dat betekent geen refreintjes, niet te moeilijke woorden, niet teveel rijmen. Het eind wilde ik echter lekker cryptisch houden zoals in de films The Shining of 2001 waarbij de kijker zich opeens realiseert dat ie amper snapt wat er gebeurd is. Ik vind het prachtig dat er nu al discussies gaande zijn over wat er nou met dat einde bedoeld wordt. Ik heb al heel wat theorieën gehoord!"

Hebben het artwork en het lettertype nog een speciale betekenis?

Da's wel een grappig verhaal. Eerst dacht ik 'ik doe weer een Ayreon, dus moet het Jef Bertels zijn' want dat is zo'n beetje 'mijn Roger Dean'. Toen besefte ik dat ik steeds had gezegd dat ik alles anders wilde doen dus ook het artwork. Ik realiseerde me ook dat toen Roger Dean niet meer betrokken was bij de hoezen van Yes, ik opeens de muziek ook minder vond dus ik besloot toch om Jef te vragen maar dan zonder monstertjes (grijnst). Uiteindelijk kwam ik op een vuurtoren als symbool voor de wetenschap in een supergaaf landschap en een wilde zee. Pharos, vuurtoren in het oude Alexandrië is ook de naam van de vereniging voor hoogbegaafde kinderen dus dat vond ik ook wel een leuke bijkomstigheid. Oorspronkelijk kwam die vuurtoren helemaal niet in het verhaal voor dus die is er speciaal voor Jef ingeschreven. Met de letters zijn we ook heel lang bezig geweest: eerst Roger Dean-achtige letters mar als ze niet van hemzelf zijn, is het 't gewoon net niet dus daar zijn we vanaf gestapt en uiteindelijk kwam Lori op deze wat mathematische letters uit in het kader van de wetenschap, de formules en de vergelijkingen zoals die ook in de rest van het artwork naar voren komen."

Waar heb je het afgelopen jaar naar geluisterd?

"Nou 's avonds lig ik op de grond, op een matje en dan luister ik meestal naar ouwe helden, overdag tijdens het joggen probeer ik altijd naar nieuwe dingen te luisteren zoals Wisdom Of Crowds van Soord en Renkse of Leafblade met Dan Cavanagh, dat lange nummer van Sound Of Contact vind ik heerlijk en natuurlijk Devin Townsend, die is zo uniek!"

Hoe groot is de kans dat we Ayreon nog een keer live gaan zien?

"Ik ben geneigd om te zeggen bijna nihil. Ik ben gewoon zo'n kluizenaar en dat wordt alleen maar sterker; datzelfde geldt voor gastrollen in een live setting, daar zit ik ook helemaal niet op te wachten. Wel partijen voor anderen in de studio. Dat deed ik eerst eigenlijk nooit maar de laatste tijd heb ik er wel een paar gedaan waaronder Avantasia."

Wat staat er op jouw ultieme wensenlijstje vandaag de dag?

"(lacht). Ik zou het niet weten: ik ben supertevreden met m'n leven zoals het nu is en als ik een wens had en die zou zo maar uitkomen zou ik het nog saai vinden ook want ik heb altijd wel zoiets als 'je moet het wel verdienen'. Ik heb een lieve vrouw, een Mercedes die het altijd doet, ik heb vrijheid, hoef me over geld geen zorgen te maken dus wat wil je nog meer? Ik denk wel eens aan een boerderij helemaal buitenaf, want ik mis misschien dat weidse en die natuur wel een beetje: maar dan zou ik m'n buurman als vaste  joggingpartner  kwijt zijn, dus nee, laat alles maar zoals het is! Alleen Gilmour en Blackmore op een volgende plaat.....(schatert)."

Wat wordt je volgende uitdaging iets folk-achtigs?

"Weet ik nog niet maar waarschijnlijk wel iets heel simpels, met één vocalist. Een tweede Ambeon acht ik onwaarschijnlijk, al zou ik dat zelf best graag willen. Astrid is namelijk behoorlijk diep in het religieuze gedoken en heeft laatst een reli-album gemaakt in eigen beheer. Dat folk-achtige komt denk ik grotendeels van Jethro Tull. Daarnaast liggen mijn 'roots' ook bij Thin Lizzy, Gryphon, Sandy Denny, The Waterboys en Donovan. Ooit vroeg ik Loreena McKennitt voor één van m'n platen maar toen moest er een hotel geregeld worden voor haar en haar staf en nog zo'n stapel met eisen en dat werd me toch een beetje te heftig."

Dan tot slot even heel wat anders: er is gezinsuitbreiding geweest?

"(lacht) Ja dat is de vrouw hè... die wilde haar hele leven al een hond terwijl ik altijd en poezenmens ben geweest. Uiteindelijk zijn we samen gaan kijken en we kwamen op een "Chinese Crested" uit, een Chinese Naakthond met haar en ik moet toegeven: het is een verrijking in ons leven. Dat beestje, Hoshi geheten, is zo enthousiast en superintelligent! Apporteert, springt over je rug, doet hi five met twee pootjes en brengt zelfs de Hitlergroet (schatert het uit). Toen ik dat aan een Duitse reporter vertelde moest die ook lachen en hij verzekerde me dat vandaag de dag die overgevoeligheid net als bij veel Nederlanders wel stukken minder is geworden. Ik heb een redelijk gestructureerd leven maar Hoshi weet zo mogelijk de volgorde van wanneer er wat gebeurt nog veel beter: die is hier gewoon de baas!"

 

Discografie Ayreon:

The Final Experiment                                   1995

Actual Fantasy                                              1996

Into The Electric Castle                                1998

Universal Migrator/Flight Of The Migrator   2000

Ayreonauts Only                                           2000

The Human Equation                                    2004

01011001                                                     2008

Timeline (compilatie)                                   2008

The Theory Of Everything                            2013