INTERVIW met Hein van den Broek en Ardie Westdijk (ICE)
“Toen we het nummer Man In The Moon klaar hadden, was dat precies vijftig jaar na de maanlanding van de Apollo-11”
(tekst Menno von Brucken Fock, eindredactie Peter Willemsen)
Eind jaren negentig vatte schrijver Wim Stolk (W.J. Maryson) het plan op om zijn zesdelige serie Meestermagiër in muzikale vorm uit te brengen. Verder dan Master Magician I (1996), gebaseerd op het boek Het Eerste Zwaard: Sperling en On Goes The Quest (Master Magician II, 1998) geënt op Het Tweede Zwaard: Emaendor, is het echter nooit gekomen. Maryson met gitarist Chris van Hoogdalem, zanger Hein van den Broek, drummer Rob Boshuijzen en bassist Henny van Mourik was inmiddels versterkt met toetsenman Ardie Westdijk (ex-Differences) op aandringen van Wim Stolk. De band lag op koers voor een derde album toen Stolk in 2000 onverwachts opstapte en het bestaande platencontract meenam. De oorspronkelijk ingehuurde muzikanten hadden inmiddels een dermate goede relatie met elkaar opgebouwd dat ze onderling contact bleven houden. Het resultaat van die contacten was het debuutalbum The Saga dat in 2005 onder de groepsnaam Ice verscheen en dat zeer goed werd ontvangen. Waarom er ruim achttien jaar later pas een vervolg kwam, leggen Hein van den Broek (zang, gitaar) en Ardie Westdijk (toetsen) uit.
Destijds gaf de band aan dat de opvolger van The Saga niet al te lang op zich zou laten wachten. Waarom dan toch liefst achttien jaar?_0.jpg)
Hein van den Broek (HB): “Het oorspronkelijke plan was om zowel een album als een theaterproductie te maken op basis van een verhaal van René Sterk. Hij heeft destijds veel teksten herschreven om het theaterstuk IJs als Nederlandstalige productie te kunnen uitvoeren. Het bleef echter bij zes voorstellingen met middelbare scholieren als acteurs en dansers en met de band in de orkestbak. Dat was ontzettend leuk om te doen, maar de uitbreiding naar een grotere productie bleek uiteindelijk te hoog gegrepen. Vervolgens stapten bassist Hennie van Mourik en drummer Rob Boshuijzen uit de band en lag alles een tijd stil. Ik ben zelf vanaf 2014 actief met Supertrap aan de slag gegaan naast mijn gewone werk, maar Ardie, Chris en ik hebben wel steeds contact gehouden, zodat er langzaam maar zeker toch een kleine twintig composities lagen waarvan een groot deel op dit nieuwe album terecht gekomen i
s. Naast een reguliere baan en een gezin gaat zoiets gewoon erg langzaam. De dochters van Ardie, Chris en die van mij hebben de achtergrondzang al vier jaar geleden ingezongen bijvoorbeeld. Mijn dochter, die dol is op The Beatles en The Beach Boys vanwege hun vocale harmonieën, heeft alle arrangementen verzorgd!”
Is Ice puur een hobbyband of ook onderdeel van jullie bestaan als muzikanten. Wat doe jij naast Ice, Hein?
HB: “Ik werk al heel wat jaren bij ’t Waterschap. Eind 2024 word ik 67, maar ik werk nog een jaar door met twee dagen per week, omdat ik zowel de collega’s als het werk nog steeds erg prettig vind. Als ventje van elf jaar ben ik ooit begonnen met gitaar spelen en ik heb daarin ook wel wat les gehad. Ik zat uren op die gitaar te pingelen totdat ik de solo’s van Ritchie Blackmore (ex-Deep Purple, ex-Rainbow) doorhad en ze ook kon spelen! Eind jaren zeventig besefte ik echte dat beroepsmuzikant voor mij te hoog gegrepen was. Ik heb die plannen toen overboord gezet en bij ‘t Waterschap begonnen als degene die de watermonsters nam. Gaandeweg heb ik me via deelopleidingen opgewerkt tot beleidsadviseur die geregeld met overheidsinstellingen om de tafel zit. In eerste instantie waren dat veel cursussen in de sector weg- en waterbouw, later ook vooral op het gebied van communicatie en omgevingsmanagement. In mijn werk heb ik soms moeilijke gesprekken, zoals voorlichtingsavonden vaak voor niet al te blije bewoners. Goede onderhandelingstechnieken zijn dan wel een pre.
In mijn eerste band werd ik noodgedwongen de zanger maar later, vooral door Supertrap, ben ik ook door professionals geholpen om mijn stem beter en meer verantwoord te kunnen gebruiken. Van hen heb ik ook het bubbelen geleerd, bedoeld om je stem warm te draaien. In de loop der tijd is dat gitaarspelen dus naar de achtergrond geschoven ten faveure van de zang.”
En jij Ardie, jij hebt kennelijk ook een volledige baan gehad de afgelopen decennia?
AW: “Ja, dat klopt. Ik had een reclamebedrijf in Monster, maar ik heb dat recentelijk overgedragen aan mijn zoon, dus feitelijk ben ik sinds kort gepensioneerd. Ik ben ook degene geweest die de covers en de boekjes van beide cd’s verzorgd heeft.”
HB: “En dat heeft-ie echt meer dan fantastisch gedaan!”
En Chris, Rob en René? Hebben die ook een baan naast de muziek?
AW: “Chris werkt bij de SNS-bank.”
HB: “Hij verkoopt hypotheken, Rob werkt bij Rijkswaterstaat en René heeft een functie bij een groot chemiebedrijf. We hebben allemaal als grootste gemene deler dat we al vanaf onze middelbareschooltijd van progmuziek houden, zoals Yes en Genesis, maar ook van Monty Python en Van Kooten & De Bie. Nu zijn onze persoonlijke, muzikale interesses veel breder. Ik luister vooral naar Belgische radiozenders, die over het algemeen beter en vriendelijker zijn dan de vaak schreeuwerige deejays op de Nederlandse zenders.”
AW: “Ik luister tegenwoordig heel vaak naar barokmuziek.”
.jpg)
Vanwaar de titel Man In The Moon?
AW: “Die titel heb ik min of meer bedacht. Hein vertelde ooit dat hij een nummer wilde schrijven over Pareidolia, dingen die je in het heelal kunt zien en waar je dan als mens een bepaalde voorstelling aan koppelt. Toen ik hem vroeg wat hij dan in de maan zag, luidde zijn antwoord: een gezicht, a man in the moon! Met die uitspraak in mijn gedachten ben ik muziek gaan schrijven. Toen we het nummer Man In The Moon op 16 juni 2019 klaar hadden, was dat precies vijftig jaar na de maanlanding van de Apollo-11. Dat hielp natuurlijk ook mee om die titel te handhaven.”
Zijn de composities een proces van samenwerking of levert eenieder eigen demo’s aan?
AW: “Ik werk eigenlijk altijd solo. Ik schrijf heel veel, maar ik vergeet ook veel en dat is soms wel eens jammer. Als ik iets heb, bied ik dat in de groep aan en gaandeweg ontstaat een compleet nummer met de input van de overige bandleden. Aangezien we nogal ver van elkaar af wonen, zien we elkaar minimaal eens per een à twee maanden, dus vandaar dat het een lang proces is om tot een definitieve versie van een nummer te komen.”
HB: “De demo’s die Ardie aanlevert zijn op zich best wel compleet waar het de arrangementen en de instrumentatie betreft. Over het geheel genomen heeft Ardie ongeveer 75 procent van de muziek aangeleverd. Daarnaast zijn er nog songs van Chris, waaronder Cambridge, geïnspireerd op het leven van een Spitfire-piloot die Chris ooit zelf ontmoet heeft. De basis voor het nummer Inside The Bulb, dat grotendeels van mijn hand is, was eigenlijk bedoeld voor het derde album van Maryson, maar dat heeft nu een nieuw leven gekregen. Tijdens gezamenlijke sessies veranderen we vaak bepaalde passages of voegen we stukjes toe laten we ze juist weg. De kracht van Chris is vooral dat hij in staat is om een nummer uit een compositie te destilleren, terwijl de voornaamste taak van René en mij is om melodielijnen en teksten toe te voegen.”
René en Chris kennen elkaar al van de begin jaren zeventig. Zij zaten samen in de band Alpha en vervolgens kom ik die namen ook weer tegen in Gilgamesj, waarin tegenwoordig ook jullie drummer Rob Boshuijzen speelt. Over Ardie is behalve Differences niets te vinden. Waarom niet?
AW: “Kijk, wat Hein had met gitaarspelen, had ik met toetsen. Toen de eerste synthesizers op de markt kwamen, zat ik uren aan een stuk te stoeien met die apparaten, zoekend naar nieuwe geluiden, want die wilde ik per se zelf maken. Dat was en is nog steeds mijn hobby en mijn passie, zowel het bespelen als de techniek erachter. Ik heb mezelf gaandeweg alles aangeleerd. Differences was een band waarin ik vanaf 1975 heel wat jaren heb gespeeld, maar toen dat hoofdstuk begin jaren negentig werd gesloten, besloot ik een eigen bedrijf te beginnen. Ik had destijds zelfs geen keyboards meer! Enkele jaren later werd ik door Wim Stolk benaderd of ik in zijn band als tweede toetsenist wilde spelen. Na veel vijven en zessen ben ik een keer gaan kijken bij een repetitie in Den Haag. Dat was lekker dichtbij en dat voelde meteen als thuiskomen. Toen Wim in 2000 zijn eigen weg ging, voelde het tussen ons allemaal zo goed dat we verder wilden en zo is Ice ontstaan. Ondanks ieders eigen leven, gezin en werk zijn we elkaar toch blijven ontmoeten en zijn we blijven schaven aan alle ideeën. Uiteindelijk zijn voor Man In The Moon de drums in mijn bedrijf opgenomen, de toetsen bij mij thuis en zang, bas en gitaren bij René.”
Hoe zijn jullie ertoe gekomen om met het Poolse Oskar in zee te gaan?
HB: “Dat contact heb ik gelegd. Er zijn niet zoveel labels die zich met prog bezighouden, dus heb ik een e-mail gestuurd en daarop werd meteen enthousiast gereageerd. We wisten dat Flamborough Head en Eddie Mulder ook hun albums op Oskar uitbrengen en dan weet je dat het snor zit en dat het een vertrouwde organisatie is. Kijk, we weten dat we ons van de verkoopopbrengsten niet al te veel moeten voorstellen, maar naar ons idee hebben we best een eerlijke deal weten af te sluiten. We hebben zeer recentelijk de ‘doop’ van ons album gevierd bij ons thuis, waarbij alle bandleden en ook onze dochters aanwezig waren. Tot onze schrik ontdekten we dat in de eerste oplage een vervelende hapering zat, waardoor de gehele eerste serie cd’s opnieuw geperst moest worden!”
Zowel Chris van Hoogdalem, bassist René Sterk en ook drummer Rob Boshuijzen spelen samen in Gilgamesj. Chris speelt nota bene toetsenist, maar bij Ice als gitarist.
HB: “Chris is als puber begonnen als toetsenist. Chris en René kennen elkaar al zo’n beetje hun hele leven en René, die van oudsher bas en gitaar speelde, heeft Chris de beginselen van gitaarspelen geleerd, maar hij is zelf een verdienstelijke toetsenman en bij Gilgamesj is dat ook zijn voornaamste bezigheid, terwijl hij bij Ice voornamelijk gitaar speelt en dat doet hij uitstekend!”
Is er bij de diverse nummers nog iets speciaals te vermelden?.jpg)
HB: “Ja, het nummer Man In The Moon was dus gereed ten tijde van de vijftigjarige herdenking van de maanlanding. We hebben toen de muziek naar de NASA gestuurd en daar vond men het een prachtig stuk, waarmee men ons complimenteerde. Om die reden hebben we ook toestemming gekregen om de NASA-beelden van de maanlanding te gebruiken. Later bedankte de NASA ons voor de prachtige clip die Ardie gemaakt had. Die is trouwens op YouTube te zien. Overigens reageerde progliefhebber André Kuipers ook. Hij is aan ESTEC (Space Expo) in Noordwijk verbonden en daar heb ik de clip ook naartoe gestuurd. Hij reageerde heel positief; hij vond het een puik stukje muziek. Lost In The Blue mag ook niet onvermeld blijven. Dat nummer is opgedragen aan muzikanten als Bert van Meeuwen, die saxofoon speelde op The Saga, en Wim Stolk en al die andere muzikanten die ons inmiddels zijn ontvallen.”
AW: “Toen ik ooit tijdens een koude winter uit mijn bovenraam over het bevroren meer keek, zag ik allemaal mensen die ijspret hadden. De titel Across The Frozen Lake is op die gebeurtenis geïnspireerd.”
Zijn we binnenkort getuige van de live uitvoering van Man In The Moon?
AW: “Dat zouden we best live willen spelen, maar dat is voor ons op dit moment niet haalbaar, dus ik zie het zelf meer als een studioproject.”
HB: “Inderdaad. Dat zouden we allemaal graag willen, maar een liveshow moet goed zijn en daar komt heel veel voorbereiding bij kijken. We zouden ook minstens een extra toetsenist op het podium moeten hebben. We willen wel graag een nieuw album opnemen en mogelijk zal onze pensionering helpen om dat binnen enkele jaren te realiseren.”
Discografie:
The Saga (2005)
Man In The Moon (2024)