MENNO VON BRUCKEN FOCK

PSYCHOTIC SYMPHONY

DEREK SHERINIAN (SONS OF APOLLO)
zondag, december 17, 2017
SONS OF APOLLO (DEREK SHERINIAN)

Sinds 2010 hadden Derek Sherinian en Mike Portnoy (ook bekend als "The Del Fuvio Brothers" al plannen ooit samen originele muziek te schrijven en een band te vormen. Sherinian vormde na zijn ontslag bij Dream Theater in 1999 Planet X en maakte deel uit van Platypus, een supergroep waarmee hij twee albums opnam. Na 2001 ging hij een aantal jaren op tournee met Billy Idol. Deels in diezelfde periode maakt hij met Planet X twee albums en bracht tussen 1999 en 2011 ook nog eens 7 soloalbums uit. In 2010 werd Black Country Communion gevormd. Na enkele albums en een dvd leek deze supergroep met Glenn Hughes, Joe Bonamassa en Jason Bonham vanwege het drukke tourschema van Joe Bonamassa geen bestaansrecht meer te hebben maar na een stilte van 4 jaar is inmiddels een nieuw album uitgebracht en staan er concerten gepland voor begin 2018. Mike Portnoy is tijdens zijn periode bij Dream Theater ook terug te vinden bij Transatlantic, Liquid Tension Experiment en OSI en na zijn terugtreden uit Dream Theater in 2010 ook bij Avenged Sevenfold. De laatste jaren is hij een vaste waarde in de Neal Morse-band. Ook maakt Portnoy deel uit van de supergroepen Adrenaline Mob en Flying Colors. Portnoy, Sherinian en Sheehan deden tussen 2012 en 2014 een aantal concerten met instrumentale versies van nummers uit hun respectievelijke bands. Verder formeerden Portnoy en Sheehan samen met Ritchie Kotzen The Winery Dogs maar hoewel niet officieel ontbonden is dit trio niet actief gebleven na hun twee albums uit respectievelijk 2013 en 2015. Sheehan kende Jeff Scott Soto al decennia en Ron Thal speelde al met Jeff Scott Soto in ‘The Band Of Brothers. Thal aka Bumblefoot overleefde een zwaar auto ongeluk en in 2014 werd bij hem een tumor verwijderd, maar te horen aan zijn bijdragen aan het debuutalbum van Sons of Apollo is hij weer helemaal terug. Bezig baasje Sherinian geeft toelichting op Psychotic Symphony.

 

Hallo Derek,

Gefeliciteerd met jullie nieuwe album! Als ik jouw bezigheden zo op een rijtje zet vraag ik me af met hoeveel uren slaap je toe kunt…

Ach dat ligt zo rond de 6 uur maar weet je, als je zoveel plezier hebt in wat je doet, voelt het niet als werk en dat maakt het leven van een muzikant als ik wel heel aangenaam!

Grote plannen met Sons Of Apollo maar ook je gaat over enkele maanden ook met Black Country Communion op tournee, Soto heeft een nieuw album uit, Portnoy is ook in de weer met onder meer Neal Morse, Sheehan met Mr. Big… is dat allemaal te combineren?

Iedereen die bij deze band betrokken is realiseert zich dat deze band groter kan worden dan waar ieder van ons ook mee bezig is of is geweest en we zijn allemaal beretrots op dit album. We hebben ons allemaal gecommitteerd aan een wereldtournee die we volgend jaar gaan doen en die ons in alle uithoeken van de wereld zal brengen, alle nieuws over deze tour zal via onze website en andere social media te vinden zijn. Vast staat dat onze eerste showtijdens de Cruise To The Edge zal zijn, daarna toeren we in de VS en vervolgens gaan we naar Europa voor de grote festivals.

Was God Of The Sun, de openingstrack, de enige die min of meer klaar was? Hoe moet ik mij het werken aan de andere stukken voorstellen?

(grijnst). Tone Mike en ik besloten om dit te gaan doen had ik een aantal ideeën al uitgewerkt in mijn studio. De meest complete demo was God Of The Sun en die heb ik aan Mike laten horen en die vond dat ie geschikt was om als openingstrack te dienen en daar is ook vrijwel niets aan veranderd. De overige ideeën en vooral ook die van Bumblefoot zijn ingebracht in de studiosessies en daar hebben we als team, als band aan alle muziek gewerkt. Toen die opgenomen was hebben Mike en ik met Jeff Scott Soto alle zanglijnen en teksten gemaakt en omdat de muziek naar ons idee van erg hoog kwalitatief gehalte is, lag er nogal wat druk bij ons en vooral bij Jeff om met dito teksten te komen en wij vinden dat ie fantastisch werk geleverd heeft!

De songs zijn dus voor het leeuwendeel een groepsproces geweest: hoe bewaren jullie materiaal wat ‘geschreven’ is, hoe lang hebben jullie aan dit album gewerkt en waarom heeft het 7 jaar moeten duren voordat ’t er van kwam?

Kwestie van timing. We hadden en hebben nog steeds onze eigen bezigheden maar tot 2017 liepen onze schema’s te ver uiteen om dit voor de volle 100% te kunnen doen. Nu was de tijd rijp en hier staan we ‘ready to kick some ass’! (lacht). Van begin tot eind hebben we ongeveer een periode van vijf maanden elke werkdag in de studio gewerkt. We schrijven vandaag de dag niets meer uit: alles gaat op gehoor en dat is het grote voordeel als je met zulke doorgewinterde muzikanten werkt als deze. We horen, we spelen en we nemen op, dat is hoe we composities maken en die arrangeren.

In het album meen ik invloeden van Beatles, UK (Holdsworth), Deep Purple en uiteraard Dream Theater te horen. Kun je zeggen waar jullie inspiratie nog meer vandaan komt? Wat was jullie bedoeling toen jullie overeen kwamen een album met originele muziek op te nemen?

We voelden dat we dit stel mensen heel veel zouden kunnen bereiken en we zijn er allemaal van overtuigd dat dit het beste is wat wij als individuele artiesten tot nu toe hebben gedaan, we zijn supergemotiveerd en we worden ook erg enthousiast van alle kritieken en meldingen uit de interviews tot nu toe. Sons Of Apollo kun je met recht een supergroep noemen want ieder van ons is een virtuoos op zijn instrument, we hebben een dijk van een zanger en daarmee hebben we muziek gemaakt zoals die nog niet eerder werd gepresenteerd: de combinatie van de weergaloze techniek zoals we die bij Dream Theater hebben meegemaakt en krachtige rocksongs zoals bij andere bands is naar ons idee volstrekt uniek. Van meet af aan was het doel een zo goed mogelijk album maken met originele muziek. Natuurlijk zijn er dan invloeden te horen van de artiesten waar we zelf mee opgegroeid zijn en van de bands waar we in spelen of gespeeld hebben. Mijn albums waren soms wat meer richting jazzrock maar sommige ook weer meer richting metal. Als producers hebben Mike en ik in onze beleving de perfecte mix weten te vinden tussen progressieve rock, classic rock en hard rock.

Soto begon zijn carrière bij Malmsteen maar zong daarna onder anderen in Talisman, Journey, Takara, Axel Rudi Pell en Soul Cirkus. Daarnaast heeft hij ook nog een drukke solocarrière met een eigen band! Hoe is hij aan boord gekomen?

Dat was Mike zijn idee.. hij wilde Jeff er graag bij hebben en toen we hem aan het werk gingen was het voor alle partijen direct duidelijk dat hij de perfecte man zou zijn. Nu kun je eindelijk horen wat een fenomenale zanger hij is want nu heeft hij geweldige muziek ‘achter zich’ en wij wilden graag dat hij zou kunnen laten horen hoe hij songs kan vertolken zodat hij niet als sommige idioten in het hard rock genre hoeft te forceren maar dat zijn zang en teksten heel ‘cool’ en prettig in het gehoor liggend worden gebracht maar wel met een rock ‘n’ roll ‘feel’. Mike en ik voelen elkaar uitstekend aan en hebben dezelfde smaak als het op de juiste  sound aan komt, daarom werken wij zo snel en goed met elkaar. Als de één meer tijd heeft werkt die aan overdubs, als de ander ruimte heeft dan doet hij dat en als team werken we zo heel efficiënt.

Ron ‘Bumblefoot’ Thal heeft een moeilijke periode achter de rug met een auto-ongeluk en is  geopereerd aan een tumor. Is alles nu okay? Was het voor jou de eerste keer dat je met hem  werkte?

De eerste keer dat ik Bumblefoot ontmoette was bij de eerste opname- en jamsessie en ik kreeg het gevoel alsof ik een lang verloren broer teruggevonden had. Deze man is zo steengoed en zo creatief dat ik echt me zeer bevoorrecht voel dat hij in onze band speelt. Hij speelt ook een dubbelnek gitaar waarbij hij vooral op de bovenste helft speelt: een gitaar met een fretloze hals. Naar mijn idee volstrekt uniek, ik heb nog nooit iemand op een dergelijke gitaar horen spelen. Dat vind ik zelf ook het magnifieke bij Sons Of Apollo: iedereen heeft zijn eigen karakteristieke sound en heeft ook de mogelijkheid om die eigen sound binnen onze gezamenlijk gecreëerde muziek te laten horen.

Op de promotiefilmpjes is te zien hoe jullie werken en in de studio en daar stond een meer dan indrukwekkend arsenaal aan keyboards, heb je die werkelijk allemaal gebruikt? Als ik die opstelling vergelijk met die van Jordan Rudess die elk denkbaar geluid vroeger uit zijn Kurzweil K2600 Synthesizer haalde en thans uit de KORG KRONOS haalt, uiteraard gecombineerd met heel veel software dan rijst de vraag waarom er tussen jullie ‘gear’ zulke grote verschillen bestaan?

Niet alle keyboards die daar stonden opgesteld heb ik gebruikt, de meeste echter wel. Ik gebruik echte instrumenten, ik ben een rock-muzikant. Ik zou niet weten wat je Jordan moet noemen (grijnst). Ik gebruik geen apps, computers, virtuele synthesizers of andere gadgets, bij mij zijn het alleen en uitsluitend echte instrumenten met echte versterkers! Het geluid van een B3 met Leslie die door een Marshall wordt versterkt kun je mijns inziens met geen gadget of computer evenaren of zelfs maar benaderen. In mijn beleving gaat zonder die echte sound de muziek bagger en flets klinken en zeker als je er een heavy gitaar bij hebt moeten ook de keyboards lekker ronken en niet een gekunsteld flutgeluid hebben. Het moet vet en heavy klinken en niet als een computergame of een karnaval! Mijn sound moet vol zijn, leven en kunnen meekomen met een rauw vervromd gitaargeluid als dat van een Zak Wylde. Dat heb ik gedurende mijn loopbaan wel geleerd. Ik ben opgegroeid met helden waaronder Randy Rhoads en al heb nog steeds niet de ultieme sound gevonden, ik ben er zo langzamerhand wel erg dichtbij gekomen. Vrijwel alles wat ik heb gebruikt op het album kan ik overigens ook meenemen op tournee.

Vanwaar de titel Psychotic Symphony? Is er enige relatie met de band Psychotic Waltz? Wie bepaalde het artwork?

Dat laatste zeker niet. Nee, het is gewoon een fragment uit de tekst van Lost In Oblivion wat bij mij bleef hangen en dat we uiteindelijk als pakkende titel hebben gekozen. Het artwork is voornamelijk op basis van een idee van Mike.

De laatste track, de epic Opus Maximus, is die zo als geheel gecomponeerd of tot stand gekomen door kundig lijmen van Mike en jij uit bestaande fragmenten?

Deze track is wel degelijk als geheel geschreven. De ideeën bleven komen en zo namen we dat hele middenstuk op in een tijdsbestek van 2 à 3 dagen, steeds een volgend segmentje. Dat is het mooie van het werken met klasse-musici met eenzelfde focus: het gaat als vanzelf. We lieten gewoon onze fantasie de vrije loop, speelden en keken waarheen ’t zou gaan.

Hoe zijn jullie bij Inside Out terecht gekomen? Kan Inside Out jullie voldoende promoten in de VS?

We hebben al jaren een uitstekende relatie met Thomas Waber, we geloven in zijn visie en capaciteiten en dus voelden we ons heel erg op ons gemak om met Inside Out in zee te gaan. We hebben er alle vertrouwen in dat Inside Out ook goed werk zal doen voor ons in de VS. Uiteraard is Europa erg belangrijk voor ons. We hebben daar een solide ‘fanbase’, ons management zit daar en onze platenmaatschappij.

Zijn er songs op dit album die een speciale betekenis voor je hebben? Had je Deep Purple in gedachten bij het begin van Divine Addiction?

Eigenlijk zijn ze alle speciaal, elk op eigen waarden en karakteristieken maar God Of The Son is voor mij extra speciaal omdat ik daar de belangrijkste componist van ben maar ik vind ook Labyrinth een progressief juweeltje. Jon Lord was een van mijn favoriete hard rock toetsenmannen en inderdaad is dit mijn manier om als het ware zijn fakkel over te nemen en mee te dragen naar 2017 en verder. Dit album bevat iets voor iedereen zou ik haast zeggen, de perfecte mix tussen rock ‘n’ roll en ‘strategic wankery’: de songs liggen lekker in het gehoor maar bevatten op de juiste momenten virtuoze staaltjes soleren van de diverse muzikanten.

Komt er een opvolger voor Psychotic Symphony of misschien een live cd of zelfs dvd?

Absoluut! We gaan vrijwel het hele jaar 2018 op tournee, misschien zelfs ook nog een stukje in 2019. Mike en ik zijn niet in dit bootje gestapt voor één enkel album maar echt voor de lange termijn dus een tweede album komt er wat ons betreft zeker en heel wel mogelijk ook iets van een live registratie. Wij zien voor deze band een grootse toekomst weggelegd en we willen hier zo lang mogelijk mee doorgaan!