MENNO VON BRUCKEN FOCK

ALQUIN (MICHEL VAN DIJK, 2006)

MICHEL VAN DIJK ALQUIN
woensdag, juni 7, 2006
ALQUIN

Na wederopstandingen van onder andere KAYAK, FOCUS en ook EKSEPTION bleek ook de Delftse band uit de jaren zeventig ALQUIN wederom nieuw leven ingeblazen. Inmiddels heeft de band al enkele concerten gegeven en het hoofdstuk wordt voorlopig afgesloten met een serie concerten in juni. Zanger op de laatste 3 albums van Alquin, Michel van Dijk licht toe.

Michel, is deze reünie een gevolg van een succesvolle come-back van andere bekende bands uit die periode en zijn jullie in de periode 1977 tot 2003 nog aktief bezig geweest in de muziek?

Om te beginnen heeft onze wederoprichting in het geheel niets te maken met die van collega’s uit de jaren zeventig. Het initiatief kwam van de platenbieb in Delft, die z’n veertig jarig bestaan wilde vieren met een concert van het originele Alquin. Zij benaderden Ferdinand (Bakker, gitarist) en die nam vervolgens met de andere oud-leden contact op. Hij vond Ron (Ottenhoff, sax/fluit), Dick (Franssen, keys), Job (Tarenskeen, drums) en mijn persoon enthousiast en bereid om weer samen te spelen. Alleen Jan (Visser) bleek niet beschikbaar maar we vonden een prima vervanger voor hem in de persoon van Frans Koenn (ex Lois Lane o.a.). Eigenlijk was het straal belachelijk want zodra de bieb ons concert op internet zette bleek de belangstelling zo groot dat ze ons direkt vroegen om een extra concert. We zeiden o.k. en tot onze verbazing merkten we dat beide concerten binnen een uur waren uitverkocht! Het balletje kwam verder aan het rollen en nu hebben we zowaar weer een Holland tour kunnen opzetten. Wat muziek maken betreft denk ik dat alleen Ron het spelen op een lager pitje heeft gehad. Ferdinand heeft een eigen studio en is dus nog steeds professioneel met muziek bezig, Dick speelt (als hobby) als ik het goed heb in een soort Big Band, Job speelt nog regelmatig (voor de lol) en ik heb ook m’n eigen band waar ik zo en dan mee optreedt.

Jullie hebben in deze bezetting maar een paar jaar bestaan, toch is er veel interesse in jullie muziek, kun je dat verklaren? Hebben jullie elkaar in al die jaren nog contact onderhouden afgezien van die korte reünie in ‘95/’96?

Ik denk dat de muziek die Alquin gemaakt heeft toch min of meer tijdloos is geweest. Het feit dat we geen echt grote hits hebben gehad maar toch een trouwe schare fans duidt daar ook op. De bezetting met onder meer sax, fluit en viool was ook niet die van een doorsnee popgroep terwijl we ook heel duidelijk ons eigen geluid hadden ontwikkeld. Juist het beetje jazz invloed is denk ik ook een reden dat onze muziek nog steeds veel mensen aanspreekt. We hebben onlangs als een soort generale repetitie een besloten concert gegeven voor de Delftse studenten vereniging ‘VIRGIEL’ en het publiek was geweldig enthousiast. Kennelijk zijn er dus ook jongeren die warm lopen voor ons werk! Afgezien van die wat beroerd afgelopen reünie uit 1996 hebben met name Ferdinand, Job en ik nog regelmatig samen gespeeld op het jaarlijkse sessiefestijn “Let’s stick together” en een café in Delft. Met Ferdinand en Job deed Henk van Gemerden mee aan de organsiatie ervan. Aan Henk hebben we veel te danken en mede daarom is hij nu onze manager voor deze tournee.

Hoe ben jij eigenlijk bij Alquin terecht gekomen en wat heb je daarna gedaan, je Engels vind ik namelijk verrassend goed!

Mijn ouders emigreerden naar de States toen ik 6 was. De lagere school heb ik dus in Amerika doorlopen. Toen ik op m’n twaalfde terug kwam naar Nederland sprak ik vloeiend Engels, ook wel Nederlands maar kon dat niet lezen. Mijn ouders hebben van alles geprobeerd, op individueel onderwijs en dat soort dingen maar al snel vond ik spijbelen leuker en ik hing rond in café’s waar de jongens van de Outsiders ook kwamen weet je wel. Samen met lotgenoot (wijlen) Ferdi Karnemelk (ook hij emigreerde op jonge leeftijd, maar dan naar Australië, dus een soortgelijke achtergrond) gingen we altijd naar een café waar Cuby + the Blizzards speelde. Afijn, na een paar bandjes belandde ik bij Les Baroques (1966-1969), daarna een jaartje Ekseption (Beggar Julia’s Time Trip) en toen Brainbox na het vertrek van Kaz Lux. Vervolgens zong ik bij Amsterdam toen via de drummer bij Alquin in die tijd, Paul Westrate, ik gevraagd werd om auditie te komen doen. Dat verliep zo goed dat ze me gevraagd hebben om bij Alquin te komen zingen. Na het uiteenvallen van Alquin heb ik nog een plaat gemaakt met Rinus Gerritsen (Golden Earring) en begin ’80 zong ik bij Bluespower. Toen volgde een periode dat ik muziek de rug heb toegekeerd maar het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan, dus heb ik een jaar of wat geleden een eigen band opgericht. Alhoewel ik knap met m’n gezondheid heb gesukkeld lijken nu de problemen voorbij en voel ik me beter dan ooit! Ik ben ook volop bezig met (vrijwilligers)werk.

Je respectabele lijst van namen waar je ingezeten hebt verraadt een brede smaak. Waar houdt je zelf van?

Bob Dylan is mijn grootste idool, wat hij doet vind ik echt te gek. Maar ook Stevie Ray Vaughan, Steely Dan, Lou Reed, David Bowie, Aretha Franklin, Tom Waite en Ry Cooder luister ik graag naar. Pop, blues, soul, jazz en zelfs country, inderdaad dus vrij breed.

Ik heb begrepen dat er plannen bestaan om een DVD op te nemen? Gaan jullie in dat geval als er iets fout gaat een heel nummer overspelen? Hoe verliepen de concerten tot nu toe en gaat Alquin door na de zomer?

Zoals de zaken er nu bij staan zijn er opnames gepland in Zoetermeer op 13 juni. We spelen daar eerst ’s middags een concert zonder publiek en dan gewoon ’s avonds met publiek. Daarmee hopen we een goede DVD te kunnen maken zonder dat het publiek vermoeid hoeft te worden met herhalingen en wij van een boel werk achteraf verschoond blijven. Nou dat concert in Virgiel was te gek, ik kon alles doen met m’n stem en die avond kon echt niet stuk. In Zaandam (Kade, 30 mei) hadden we wat technische problemen, dat vond ik zelf een minder concert, Helmond daarentegen (Plato, 31 mei) ging weer prima. De publieke belangstelling was goed. Wat er na de tour gebeurd weet ik echt niet. De magie van het oude Alquin is wel helemaal terug en we hebben er stuk voor stuk verschrikkelijk veel plezier in maar om nu al vast te stellen dat we doorgaan of nog een plaat gaan maken is nog te vroeg. Aan de andere kant, we sluiten ook nog niks uit!

Discografie:

MARKS (1972)
MOUNTAIN QUEEN (1973)
NOBODY CAN WAIT FOREVER (1975)
BEST KEPT SECRET (1976)
ON TOUR (1976)
CRASH (Compilatie) (1977)

Daar kan nog aan worden toegevoegd dat Alquin 2003 springlevend is en op 14 juni j.l. een puik concert neerzette in de goed gevulde Lantaarn te Hellendoorn!